Της μοναξιάς οι καρποί φωτίζονται και χάνονται στο άπλετο φως.
Δεν έπαψε να θαλασσοδέρνεται η καρδιά της,
μα τα φωτεινά του κύματα,
κυματοθράυστης στις παραλίες της πονεμένης της ψυχής.
Υπάρχει τώρα αυτός, κι μόνο αυτό είναι σημαντικό γι΄αυτήν.
Το πως και γιατί δεν το έχει καταλάβει.
Τώρα ζει ένα όνειρο και μια ελπίδα οτι μέσα της έχει αγάπη,
απλά δεν έμαθε ακόμη να την εκφράζει.
Χάθηκαν οι άγγελοι.
Άνεργοι περιφέρονται, κανείς δεν τους αναζητά.
Αφού Θεός υπάρχει, πάντα δυνατά τω πιστεύωντι!
