Ποιες είναι οι καλύτερες διακοπές;
Ταξίδι στα μάτια του/της συζύγου μας. Το κοίταγμα των ματιών του/της και η παραμονή μας εκεί.
Ο καφές που μας φτιάχνει με τόση αγάπη, η χαρακτηριστική μυρωδιά του καφέ το άχνισμά του, ενώ αυτός/αυτή κάθεσαι δίπλα μας και μαζί τον απολαμβάνουμε.
Τα παιδιά μας που τρέχουν, παίζουν, μαλώνουν, κλαίνε για ασήμαντα πράγματα.
Η ομορφιά του σπιτιού μας, όσο φτωχό κι αν είναι, ή ακόμη κι αν είναι πλούσιο, τα έπιπλά του, οι φωτογραφίες των παιδιών μας από άλλες περασμένες εποχές που δεν γυρνάνε πίσω.
Τα βράδια στο κήπο του σπιτιού μας, είτε ελεύθεροι είτε παντρεμένοι, τα λουλούδια στις γλάστρες, το λάλημα του πετεινού μετά τα μεσάνυκτα, που μας σηματοδοτεί τη νέα μέρα, που μας υπενθυμίζει τη πτώση του Πέτρου, που του δόθηκαν μετά τα κλειδιά του παραδείσου.
Το φαγητό που μας έφτιαξε, το φαγητό που κάηκε. Το κρύο δροσερό νερό που μας έφερε αφού μόλις τώρα τελειώσαμε το σκάλισμα του κήπου, ή το συγύρισμα της αποθήκης.
Η συνομιλία με τα παιδιά μας, το μεσημεριανό, ίσως και το βραδινό που όλοι μαζί καθόμαστε. Όλα αυτά μα και πολλά άλλα αν πραγματικά τα ζούμε και τα απολαμβάνουμε στη κάθε τους λεπτομέρεια τι άλλο θα θέλαμε;
Αυτά μας ξεκουράζουν, μας δίνουν χαρά, ανάπαυση. Αν όλα αυτά τα μικρά μικρά, που ίσως τώρα κάποιος που τα διαβάζει να χλευάζει τον γράφοντα, δεν τα ζούμε, τότε για ποιες διακοπές να μιλήσουμε; τότε ποιες αλήθεια διακοπές θα μας ξεκουράσουν;
Φυσικά δεν είναι η αναφορά μου μόνο γι αυτούς που είναι παντρεμένοι, μα και για όλους όσους είναι ελεύθεροι, στις δικές του αναλογίες ο καθένας. Αυτό θα πει ζήσε τη ζωή σου..δοξολογικά! Αν πάμε, όπου κι αν πάμε, θα κουβαλήσουμε τον ιδιότροπο εαυτό μας και θα είμαστε όλο γκρίνια αναγκάζοντας τον σύζυγο ή την σύζυγο να ευχόταν να μην πήγαιναν διακοπές
Τελικά οι καλύτερες διακοπές αρχίζουν από τον ισορροπημένο άνθρωπο, αυτόν που απολαμβάνει το κάθε τι μικρό κι ασήμαντο μα ωραίο, από τον άνθρωπο που έχει μια δοξολογική στάση ζωής απέναντι στο δημιουργό του.
Αλήθεια, πότε είπαμε ένα δόξα σοι ο Θεός για το ότι μπορούμε να βλέπουμε και να απολαμβάνουμε τα πάντα γύρω μας;
Πότε, για το νερό που μας αξίωσε και πήραμε και που μας ξεδίψασε;
Για τα παιδιά που μας χάρισε ο Θεός και που δεν τα χαρήκαμε, παρά τους μεταδώσαμε ένα σωρό δικά μας ελαττώματα;
Πότε δοξάσαμε τον Θεό για την/τον συζυγό που μας έδωσε; Για το φαγητό που μας έφτιαξε η σύζυγος, και ο σύζυγος σε αρκετές περιπτώσεις και που ποτέ δεν είπαμε: «σ΄ ευχαριστώ σύζυγέ μου για το νόστιμο φαγητό σου», για το γλύκισμα που μας έφτιαξε, για το νερό που μας έφερε.!!!
Αν όλα αυτά γίνονταν μια μυσταγωγία, τότε θα έχουμε ατέλειωτες διακοπές, τότε όπου κι αν πάμε, σε οποιονδήποτε προορισμό, θα περάσουμε όμορφα, γιατί είμαστε άνθρωποι που αγαπάμε την ομορφιά της ψυχής και ο,τι γύρω, μας περιβάλλει.
Η σωστή επικοινωνία με τον Θεό μας οδηγεί σε μια σωστή στάση απέναντι στη ζωή και τα πράγματα που την συναποτελούν, σε μια σωστή στάση απέναντι στον εαυτό μας κυρίως και απέναντι στο πλησίον μας, που πρώτος πλησίον είναι οι γονείς, για όσους δεν είναι παντρεμένοι, και για τους άλλους ο/η σύζυγος
Πολλοί θα φέρουν ένσταση και θα πουν μα πως;
Πως θα χαρούμε και θα απολαύσουμε τη στιγμή αφού ο Θεός δεν μας χάρισε παιδιά.
Πώς να μην έχουμε σκέψεις και λογισμούς αφού πέρασαν τα χρόνια μας κι ακόμη είμαστε χωρίς σύντροφο.
Πώς να έχουμε γαλήνη και ηρεμία αφού πάσχουμε από ανίατη ασθένεια.
Ενστάσεις..και πάλι ενστάσεις.
Έχουμε όλοι δίκαιο. Για πέστε μου όμως πότε θα πάψουν οι θλίψεις στη ζωή μας;
Γι αυτό ας ζήσουμε τη ζωή μας αγαπητοί μου όπως σας τη περιέγραψα πιο πάνω. Άλλη λύση σωστή δεν υπάρχει.
Με αυτά τα λίγα σας αποχαιρετάω, αφού ήρθε και για μας η ώρα να φύγουμε για λίγες μέρες για διακοπές, (προς το τέλος της εβδομάδας που μας έρχεται) καθολικό αίτημα, μα κυρίως αίτημα των παιδιών.
Σας αφήνω με την ευχή όλοι μας να έχουμε μια παιδική καρδιά.
Εδώ να αναφέρω κάτι που με ρώτησε ένα μικρό παιδί το πατέρα του:
-Μπαμπά, ένα αστέρι αναβοσβήνει.θα πέσει;
Εσείς τι λέτε; Θα πέσει;
