.................Ο ιερομόναχος, αφού διηγήθηκε στο Διάβολο όλη αυτή την ιστορία, σώπασε. Έπειτα τον ρώτησε, ποιο κατά τη γνώμη του πρόσωπο έκανε τη μεγαλύτερη θυσία. Γιατί ο ιερομόναχος, που ήταν άνθρωπος σοφός, γνώριζε πολύ καλά ότι κανείς δεν ήταν αναμάρτητος. Κι ήταν βέβαιος πως κι αυτός ο τόσο τέλειος ξένος, αυτός ο άνθρωπος με την τόσο ενάρετη ζωή, είχει κι αυτός τα δικά του αμαρτήματα.
Με τη διήγηση λοιπόν αυτή ο ιερομόναχος πίστευε ότι θα μπορούσε εύκολα να διεισδύσει στην ψυχή του εξομολογουμένου και ν' ανακαλύψει και το παραμικρό του αμάρτημα, μεταξύ των επτά θανάσιμων αμαρτημάτων. Ποιος ήταν εκείνος που έκανε τη μεγαλύτερη θυσία; Ο πατέρας, ο σύζυγος, οι καλεσμένοι, ο μάγειρας, π ληστής ή ο ερημίτης; Και σύμφωνα με την απάντηση που θα έπαιρνε ο ιερομόναχος, θα καταλάβαινε εάν η ψυχή του εξολογούμενου είχε ανάγκη να θεραπευτεί από την έπαρση, τη ζήλεια, τη λαιμαργία, την οργή, τη φιλαργυρία, την οκνηρία ή την οδύνη. Γιατί δεν αμφέβαλε καθόλου πως την αρετή, που ο πιστός αυτός χριστιανός θα θαύμαζε περισσότερο από κάθε τι άλλο στους συνανθρώπους του, με μεγάλη δυσκολία θα μπορούσε ο ίδιος να την εφαρμόσει στην πράξη.
Ο Διάβολος ήταν τόσο πολύ απορροφημένος από το ρόλο του, ώστε δεν υποψιάστηκε την πρόθεση του ιερομόναχου.
- Πραγματικά, ομολόγησε, δεν είναι και τόσο εύκολο πράγμα ν' απαντήσει κανείς σ' αυτή την ερώτησή σου. Μου φαίνεται πως ο σύζηγος δεν έκανε μικρότερη θυσία από τον εραστή. Και νομίζω ότι οι προσκεκλημένοι στερήθηκαν τόσα πράγματα, όσα ακριβώς κι ο ληστής. Τους θεωρώ όλους αξιέπαινους.
- Για όνομα του Θεού! φώναξε ο ιερομόναχος, πες μου μόνο ποια απ' όλες τις πράξεις που σοου αφηγήθηκα προτιμάς. Ή, αν θέλεις, πες μου ποια απ' όλες νομίζεις αξιοκατάκριτη.
- Για να είμαι ειλικρινής, σεβαστέ μου πάτερ, είπε ο Διάβολος, μου φαίνεται πως είναι πολύ δύσκολο να εκτελέσει κανείς αυτές τις πράξεις. Και, πίστεψέ με, όσο και να προσπαθώ δε θα καταφέρω να επιλέξω καμιά πράξη και να τη θεωρήσω ανώτερη από μιαν άλλη.
Ο ιερομόναχος έσκυψε τότε προς το μέρος του και του είπε με αυστηρό ύφος.
- Χριστιανέ μου, σε θερμοπαρακαλώ σκέψου πρώτα καλά και μετά να μου απαντήσεις ποιος, κατά τη γνώμη σου, έκανε τη πιο βαριά θυσία;
Αλλά ο Διάβολος αρνήθηκε και πάλι ν' απαντήσει κατηγορηματικά στην ερώτηση, και του ζήτησε άφεση αμαρτιών.
- Τότε, φώναξε οργισμένος ο ιερομόναχος, είσαι ένοχος και για τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Πρέπει χωρίς άλλο να μην είσαι άνθρωπος, μα ο ίδιος ο Σατανάς.
Και όρμησε έξω από το εξομολογητήριο και καταφεύγοντας στην Αγία Τράπεζα, άρχισε να λέει τον εξορκισμό:
- Ύπαγε οπίσω μου Σατανά. Όταν ο Διάβολος είδε ότι προδόθηκε πια, άνοιξε τη μαγάλη του κάπα. Τεντώνοντας τα χέρια του και σχηματίζοντας δύο τεράστιες φτερούγες πέταξε ανάμεσα στους σκοτεινούς θόλους της εκκλησίας, όμοιος με γιγάντια νυχτερίδα. Όχι μόνο δεν πέτυχε το σκοπό του, αλλά, με τη βοήθεια του Θεού, η κακή του πρόθεση είχε αγαθά αποτελέσματα. Γιατί η διήγηση αυτή του ιερομόναχου χρησίμευσε για πολύ καιρό σα μέσο για ρίχνει αποκαλυπτικό φως μέσα την ανθρώπινη ψυχή. Η διήγηση αυτή για εκείνον που ξέρει πως να τη χρησιμοποιεί, είναι σαν ένα δίχτυ στα χέρια ενός ψαρά. Ρίχνει κανείς το δίχτυ στη θάλασσα για να πιάσει ψάρια, και ρίχνει επίσης αυτή τη διήγηση στην ανθρώπινη ψυχή για να βγάλει στο φως τις ανθρώπινες αμαρτίες, να τις γνωρίσει και να τις πολεμήσει.
Απόδοση: Κώστα Χ. Τσομπανόγλου
