ΦΙΛΕΥΣΠΛΑΧΝΗ ΜΗΤΕΡΑ

Βασίλισσα του κόσμου φιλεύσπλαχνη μητέρα.
μετέστεις στα ουράνια μα είσαι εδώ πέρα.
Μας πιάνεις απ ΄το χέρι γίνεσαι οδηγός μας.
Στο πόνο μας χαϊδεύεις και στο παράπονό μας.
Όλα τα αιτήματά μας στο Υιό σου τα πηγαίνεις
γονατιστή σε Κείνον υπογραφή γυρεύεις.
Άκου γλυκιά μου μάνα κι εμένα την καρδιά μου
και πάρε κάθε χτύπο και δώστον στο Βασιλιά μου.
Παρακάλεσε τον πλάστη και Θεό μου κι εμέ να ελεήσει,
Μεσίτρια του κόσμου.

Σοφίας Μερκούρη (Αθήνα)

ΤΑ ΦΩΤΕΙΝΑ ΣΟΥ ΚΥΜΑΤΑ

Αιώνες να ήταν θα τελείωναν.

Ήρθε η στιγμή και όλα πάγωσαν.

Σταμάτησε ο χρόνος

Ζω το όνειρό μου.

Ξυπνώ και σε βλέπω.

Μπορώ να σ΄αγγίξω;

Μπορώ να σ΄αγκαλιάσω άγγελέ μου;

Τα φτερά σου μονάχα μην σπάσω, γιατί τότε θα σε χάσω.

Τότε ο χρόνος θα κυλίσει και θα σβήσει για πάντα τα φωτεινά σου κύματα.

ΑΓΑΠΗ

Της μοναξιάς οι καρποί φωτίζονται και χάνονται στο άπλετο φως.
Δεν έπαψε να θαλασσοδέρνεται η καρδιά της,
μα τα φωτεινά του κύματα,
κυματοθράυστης στις παραλίες της πονεμένης της ψυχής.
Υπάρχει τώρα αυτός, κι μόνο αυτό είναι σημαντικό γι΄αυτήν.
Το πως και γιατί δεν το έχει καταλάβει.
Τώρα ζει ένα όνειρο και μια ελπίδα οτι μέσα της έχει αγάπη,
απλά δεν έμαθε ακόμη να την εκφράζει.
Χάθηκαν οι άγγελοι.
Άνεργοι περιφέρονται, κανείς δεν τους αναζητά.
Αφού Θεός υπάρχει, πάντα δυνατά τω πιστεύωντι!

ΩΚΕΑΝΟΣ ΑΓΑΠΗΣ

Η καρδιά μου γεμάτη.
Μαζεύω και δίνω σε όλους λίγο απ ΄τη δική μου, λίγο απ΄τη δική σου αν έχεις να δώσεις.
Ίσως έτσι φτιάξουμε ένα ωκεανό αγάπης κι όταν η αγάπη γίνει ωκεανός, θα ξεχυλίσει.
Κι όταν ένας ωκεανός ξεχυλίσει, τότε τα παίρνει όλα.
Δεν ξεχωρίζεις τίποτα πια.
Κι αυτό που μένει και αναδύεται απ ΄τα ερείπια είναι η ίδια η αγάπη.

ΧΑΡΑ ΜΟΥ...

Θέλω ν' αγγίξω του ουρανού τo άστρo
σε γαλαξίες άλλους να πετάξω
δάση παρθένα να περάσω
μα δε θα σε ξεχάσω.

Γλύκανες τη μοναξιά μου
χαρά μου
περιμένω από καιρό για σε δω
όταν φανείς με το καλό
να ΄χεις μαζί σου ένα γλυκό πιοτό
να πιώ για να ξεχάσω
τον πόνο τον πικρό.

Μη με αφήνεις στη μοναξιά
θέλω τη δική σου συντροφιά
άγγελος όταν γίνω πια,
στου πλάστη μου την αγκαλιά μόνη μου να πετάξω.

π. Ανδρέας Θεμιστοκλέους

ΑΙΣΘΗΣΗ ΚΑΡΔΙΑΣ

Δεν πρόλαβε να τον δεί, και φεύγει.
Αφήνει πίσω του όμως, μια λεπτή αίσθηση, καρδιάς που αγαπάει.
Μιάς καρδιάς που ξέρει πως να κερδίζει την άλλη καρδιά.
Κλαίει, πονάει, γιατί δεν πρόλαβε να τον δεί. ...Φεύγει.
'Εμαθε όμως το μυστικό της αγάπης.
"Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω..."

ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ' ΡΘΕΙΣ!

Σε περιμένω να ΄ρθείς

Μια μια μετράω τις μέρες
σε περιμένω να ΄ρθείς.

Φέρε μαζί σου μια καρδιά
γεμάτη όνειρα
γιατί τα ΄χασα όλα,
γεμάτη αγάπη,
γιατί η καρδιά μου δεν αγαπά,
γεμάτη χαρά πίστη και ελπίδα,
γιατί δεν έχω τίποτε απ΄όλα αυτά.

Βαρέθηκα κουράστηκα, γιατί να το κρύψω,
δίπλα μου δεν θέλω κανένα, προτιμώ τη μοναξιά,

"Ού καλόν είναι τον άνθρωπον μόνον" μας λέει ο Θεός.

Στην αγκαλιά σου να κρυφτώ,
η Αλήθεια, το Φώς η Ζωή,
Ήρθες σαν αγέρι,ένα πρωί και μ΄έπιασες απ΄το χέρι και μου έδειξες τη ζωή.

Σε περιμένω να ΄ρθείς και τότε δεν θα΄χω μοναξιά που τόσο με πονά!
Τότε θ΄άντικρύσω τ΄Άγιον Όρος αφού θα έχει ξαστεριά
Σε περιμένω να ρθείς!

Δίνε μου Χριστέ, πίστη αγάπη και ελπίδα
δε θέλω να χαθώ Έλα Χριστέ σε περιμένω απο καιρό.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ;

Ποιος είσαι;

Γιατί μιλάς σε μένα;

Γιατί τώρα;

Εδώ γείτονες ένα καλημέρα, και πέρα απ αυτό κανείς δε μιλάει.

Κανείς τον πόνο του άλλου δε κοιτάει. Δε νοιάζεται και δεν χαλά τη μέρα του για κάποιον που πονάει.

Γλυκός μου φαίνεσαι….. Θυμήθηκα!

Πάνε κάποιες μέρες τώρα «ώ γλυκύ μου έαρ γλυκύτατο μου τέκνον»

Είναι δυνατόν! Όχι! Όχι! Γιατί μιλάς σε μένα; Γιατί τώρα; Ποιος είσαι τέλος πάντων;

Ξαφνικά ένας χείμαρρος από μέσα μου πηδάει. Τι κλάμα κι αυτό!

Σπάραξα απ το κλάμα! Ίσως τα λόγια σου, η εικόνα που σχημάτισα στο νου για σένα.

Δεν ξέρω. Ένα ξέρω, πως ο χείμαρρος τα πήρε όλα, τα ανακάτεψε, έφερε μνήμες και θύμησες παλιές και όχι μόνο. Αυτές με πόνεσαν, ξανά ξανά στο κλάμα.

Παιδί του Θεού εγώ! Κάποιο λάθος κάνεις!

Εμένα η ζωή μου δεν είναι καλή, και ξαφνικά εμφανίζεσαι σύ κι αναρωτιέμαι γιατί μιλάς σε μένα και γιατί τώρα;

Αχ μάνα μου πες μου ποιος είναι αυτός, εσύ ίσως τον ξέρεις.

Έλα πατέρα μίλα μου πες μου γι αυτόν ποιος είναι. Άγγελος μήπως, είναι ψέμα!

Βαρέθηκα, κουράστηκα, σε τούτη τη γη το ψέμα.

Τόση αγάπη, τόσο φώς, τόση ελπίδα, δεν έχω δει ποτέ σ αυτή μου τη πατρίδα.

Χριστέ σου άνοιξα! Εσύ εδώ! Πως και γιατί δεν ξέρω!

Σ ευχαριστώ όμως πραγματικά για όλα σου τα δώρα!

π.Ανδρέας Θεμιστοκλέους

ΤΗΣ ΜΙΛΗΣΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ...

Της μίλησα για σένα.
Μ΄άκουγε αμίλητη, όπως πάντα εξάλλου.
Της είπα τον πόνο σου.
Για τους δικούς σου που δεν χάρηκες.
Για την αγάπη που τόσο πόθησες.
Την τρυφερότητα που δεν ένιωσες.
Την αγκαλιά που τόσο νοστάλγησες.
Για τόσα άλλα,που ένιωσες, που έχασες, που ξέπεσαν κάπου.
Ξέπεσαν κάπου εκεί, και τα ψάχνεις παντού.
Έφυγα και δέν μου μίλησε. Δεν μου απάντησε.
Τι όμορφη σιωπή!
Ενώ τίποτα δεν κινείται, τίποτα δεν ακούγεται, ακούς τη σιωπή των Αγγέλων που υμνούν την μεγάλη σου μάνα, την Παναγιά.
Σ΄άφησα άγγελε μου, στη μεγάλη της αγκαλιά!
Άκου τα καρδιοκτύπια της για σένα,όλο αγωνία,αγάπη,τρυφερότητα.
Σ΄αφησα στην αγκαλιά της Παναγιάς,της μάνας σου.
Κρύψου εκεί, αγκάλιασε την σφικτά,κρατήσου γερά απ αυτήν...αυτή ξέρει καλύτερα κι απο μένα κι απο σένα.
Η Παναγιά!