WHICH ARE THE GREATEST HOLIDAYS?

A journey into the eyes of your husband or wife. The look of their eyes and our stay there.

The coffee they make for us with such love, the characteristic aroma of the coffee and its vapours, as they sit beside us and we enjoy it together. Our children that run, play, quarrel, cry about meaningless things.

The beauty of our home, regardless of how poor it may be, and even if it is a wealthy one, the furnishings, the photographs of our children from past seasons that do not return.

In the evenings in the garden of our home, either single or married, the flowers in their pots, the cry of the village rooster heralding the dawn of the new day, that reminds us of the fall of Peter and the keys to Paradise that he was given.

Eating a sweet, such as one served on a spoon with a glass of cold water, on days of fasting. The '15 days of August' fast is a time when the Orthodox Church celebrates one of the most solemn feasts for the Mother of God.

The food they made for us, the food that was burnt. The cold refreshing water brought to us just as we finish the digging of the garden or the tidying up of the storehouse.

Conversations with our children, in the afternoons, even in the evenings when we are all sitting together. All these and many more if we truly live them and enjoy them in their very moments, what else could we want?

These relieve us, give us joy, comfort. If all these I mention, perhaps objectionable to some reading these words, we do not live them, then of which type of holidays should we speak? Which true holidays will relax us?

Naturally, I not only refer to those who are married, but to all and everyone who may be single, and each to understand and make their own analogies. This means live your life...as a doxology!

If we go, wherever we may go, we will carry our own difficult selves and we will be constantly moaning, forcing our loved ones to wish they had not gone on holidays with us.

In the end, the greatest of holidays starts with a sensible person, he who finds joy in things of little value that are beautiful, the person who lives with an attitude of life as a doxology alongside his creator.

Truly, when have we said a glory to God for everything we see and enjoy all that surrounds us?

When have we said a glory for the water that we are worthily given and take to quench our thirst?

For the children God graced us with that we haven't enjoyed, yet we have passed on many of our own bad behaviours?

When did we give thanks to God for the husband/wife He gave us? For the food made for us by our partner, and in many situations when we didn't say "Thank you my dear for all the delicious food you make", for the sweets made for us, for the water brought to us...!!

If we were to instigate this then we would have never-ending holidays, and wherever we go, in any situation, we would have a lovely time as people who love the beauty of the soul and all that surrounds us.

A true relationship with our God leads us to the right stasis in how we understand life and the things that come together to make life, bringing us to the right stasis within ourselves. This true relationship directs us to those closest to us, our first closest being our parents, especially for all those not married, and for others their partners.

That which I want to convey is how we pass our days, the months, the years without really enjoying ourselves, without effectively living because we simply learnt to live with whinging. Plunged in a variety of thoughts we lose the moment and this is a great sin.

Many may have an objection and say but how?
How can we be happy if we are separated or divorced?
How can we be happy and enjoy the moment when God has not granted us children?
How can we not have thoughts and reflections when our years have passed us and still we are without a partner?
How can we have serenity and peace when we are ill from this weary disease?
Objections...and again objections.
We are rightly so. Tell me though, when will these afflictions in our lives end?

For this reason, let us live our lives my loved ones as I have explained above. No other solution exists.

With these few words, I leave you as the time has come to go away for a few days on holidays (towards the end of the upcoming week) as everyone does, but the main reason is for the children.


I leave you with my blessings and wish for all of us to have the heart of a child.
Here I will share something that a child ask her father:

-Dad, a star is blinking. Will it fall?
What do you think? Will it fall?

ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ;

Ποιες είναι οι καλύτερες διακοπές;

Ταξίδι στα μάτια του/της συζύγου μας. Το κοίταγμα των ματιών του/της και η παραμονή μας εκεί.

Ο καφές που μας φτιάχνει με τόση αγάπη, η χαρακτηριστική μυρωδιά του καφέ το άχνισμά του, ενώ αυτός/αυτή κάθεσαι δίπλα μας και μαζί τον απολαμβάνουμε.
Τα παιδιά μας που τρέχουν, παίζουν, μαλώνουν, κλαίνε για ασήμαντα πράγματα.

Η ομορφιά του σπιτιού μας, όσο φτωχό κι αν είναι, ή ακόμη κι αν είναι πλούσιο, τα έπιπλά του, οι φωτογραφίες των παιδιών μας από άλλες περασμένες εποχές που δεν γυρνάνε πίσω.

Τα βράδια στο κήπο του σπιτιού μας, είτε ελεύθεροι είτε παντρεμένοι, τα λουλούδια στις γλάστρες, το λάλημα του πετεινού μετά τα μεσάνυκτα, που μας σηματοδοτεί τη νέα μέρα, που μας υπενθυμίζει τη πτώση του Πέτρου, που του δόθηκαν μετά τα κλειδιά του παραδείσου.

Το γλυκό του κουταλιού με το κρύο νερό στις μέρες των νηστειών του δεκαπενταυγούστου.

Το φαγητό που μας έφτιαξε, το φαγητό που κάηκε. Το κρύο δροσερό νερό που μας έφερε αφού μόλις τώρα τελειώσαμε το σκάλισμα του κήπου, ή το συγύρισμα της αποθήκης.

Η συνομιλία με τα παιδιά μας, το μεσημεριανό, ίσως και το βραδινό που όλοι μαζί καθόμαστε. Όλα αυτά μα και πολλά άλλα αν πραγματικά τα ζούμε και τα απολαμβάνουμε στη κάθε τους λεπτομέρεια τι άλλο θα θέλαμε;

Αυτά μας ξεκουράζουν, μας δίνουν χαρά, ανάπαυση. Αν όλα αυτά τα μικρά μικρά, που ίσως τώρα κάποιος που τα διαβάζει να χλευάζει τον γράφοντα, δεν τα ζούμε, τότε για ποιες διακοπές να μιλήσουμε; τότε ποιες αλήθεια διακοπές θα μας ξεκουράσουν;

Φυσικά δεν είναι η αναφορά μου μόνο γι αυτούς που είναι παντρεμένοι, μα και για όλους όσους είναι ελεύθεροι, στις δικές του αναλογίες ο καθένας. Αυτό θα πει ζήσε τη ζωή σου..δοξολογικά! Αν πάμε, όπου κι αν πάμε, θα κουβαλήσουμε τον ιδιότροπο εαυτό μας και θα είμαστε όλο γκρίνια αναγκάζοντας τον σύζυγο ή την σύζυγο να ευχόταν να μην πήγαιναν διακοπές

Τελικά οι καλύτερες διακοπές αρχίζουν από τον ισορροπημένο άνθρωπο, αυτόν που απολαμβάνει το κάθε τι μικρό κι ασήμαντο μα ωραίο, από τον άνθρωπο που έχει μια δοξολογική στάση ζωής απέναντι στο δημιουργό του.

Αλήθεια, πότε είπαμε ένα δόξα σοι ο Θεός για το ότι μπορούμε να βλέπουμε και να απολαμβάνουμε τα πάντα γύρω μας;

Πότε, για το νερό που μας αξίωσε και πήραμε και που μας ξεδίψασε;

Για τα παιδιά που μας χάρισε ο Θεός και που δεν τα χαρήκαμε, παρά τους μεταδώσαμε ένα σωρό δικά μας ελαττώματα;

Πότε δοξάσαμε τον Θεό για την/τον συζυγό που μας έδωσε; Για το φαγητό που μας έφτιαξε η σύζυγος, και ο σύζυγος σε αρκετές περιπτώσεις και που ποτέ δεν είπαμε: «σ΄ ευχαριστώ σύζυγέ μου για το νόστιμο φαγητό σου», για το γλύκισμα που μας έφτιαξε, για το νερό που μας έφερε.!!!

Αν όλα αυτά γίνονταν μια μυσταγωγία, τότε θα έχουμε ατέλειωτες διακοπές, τότε όπου κι αν πάμε, σε οποιονδήποτε προορισμό, θα περάσουμε όμορφα, γιατί είμαστε άνθρωποι που αγαπάμε την ομορφιά της ψυχής και ο,τι γύρω, μας περιβάλλει.

Η σωστή επικοινωνία με τον Θεό μας οδηγεί σε μια σωστή στάση απέναντι στη ζωή και τα πράγματα που την συναποτελούν, σε μια σωστή στάση απέναντι στον εαυτό μας κυρίως και απέναντι στο πλησίον μας, που πρώτος πλησίον είναι οι γονείς, για όσους δεν είναι παντρεμένοι, και για τους άλλους ο/η σύζυγος

Αυτό που γενικά θέλω να μεταφέρω, είναι πως περνάνε οι μέρες μας, οι μήνες, τα χρόνια χωρίς πραγματικά να τα απολαμβάνουμε, χωρίς ουσιαστικά να τα ζούμε γιατί απλά μάθαμε να ζούμε μέσα στη γκρίνια. Βυθισμένοι μέσα στους ποικίλους λογισμούς μας φεύγει η στιγμή κι αυτό είναι μεγάλο αμάρτημα.
Πολλοί θα φέρουν ένσταση και θα πουν μα πως;

Πως θα χαρούμε αφού είμαστε χωρισμένοι.

Πως θα χαρούμε και θα απολαύσουμε τη στιγμή αφού ο Θεός δεν μας χάρισε παιδιά.

Πώς να μην έχουμε σκέψεις και λογισμούς αφού πέρασαν τα χρόνια μας κι ακόμη είμαστε χωρίς σύντροφο.

Πώς να έχουμε γαλήνη και ηρεμία αφού πάσχουμε από ανίατη ασθένεια.
Ενστάσεις..και πάλι ενστάσεις.

Έχουμε όλοι δίκαιο. Για πέστε μου όμως πότε θα πάψουν οι θλίψεις στη ζωή μας;

Γι αυτό ας ζήσουμε τη ζωή μας αγαπητοί μου όπως σας τη περιέγραψα πιο πάνω. Άλλη λύση σωστή δεν υπάρχει.

Με αυτά τα λίγα σας αποχαιρετάω, αφού ήρθε και για μας η ώρα να φύγουμε για λίγες μέρες για διακοπές, (προς το τέλος της εβδομάδας που μας έρχεται) καθολικό αίτημα, μα κυρίως αίτημα των παιδιών.

Σας αφήνω με την ευχή όλοι μας να έχουμε μια παιδική καρδιά.
Εδώ να αναφέρω κάτι που με ρώτησε ένα μικρό παιδί το πατέρα του:

-Μπαμπά, ένα αστέρι αναβοσβήνει.θα πέσει;
Εσείς τι λέτε; Θα πέσει;

ΦΙΛΕΥΣΠΛΑΧΝΗ ΜΗΤΕΡΑ

Βασίλισσα του κόσμου φιλεύσπλαχνη μητέρα.
μετέστεις στα ουράνια μα είσαι εδώ πέρα.
Μας πιάνεις απ ΄το χέρι γίνεσαι οδηγός μας.
Στο πόνο μας χαϊδεύεις και στο παράπονό μας.
Όλα τα αιτήματά μας στο Υιό σου τα πηγαίνεις
γονατιστή σε Κείνον υπογραφή γυρεύεις.
Άκου γλυκιά μου μάνα κι εμένα την καρδιά μου
και πάρε κάθε χτύπο και δώστον στο Βασιλιά μου.
Παρακάλεσε τον πλάστη και Θεό μου κι εμέ να ελεήσει,
Μεσίτρια του κόσμου.

Σοφίας Μερκούρη (Αθήνα)

ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ (ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ)

Εύχομαι σε όλους τους αναγώστες του ιστολογίου μας, Καλό Πάσχα και χρόνια πολλά σε όλους όσους εορτάζουν, και έχουν το όνομα Παναγιώτης Παναγιώτα Μάριος Μαρία. Η Παναγία ας φωτίζει το δρόμο σας.

Especially greetings to Maria from Australia. She send me the photo above. You see, now at Australia almond trees are in blossoms!!!!

ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

(ΕΙΚ: ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟ ΛΟΝΔΙΝΟΥ (ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2005)

....Μένουμε δηλαδή τελικά στον όλο εορτασμό σαν να είναι κι αυτός κάτι από τα πολλά που έχει ο λαός μας και τα οποία έχουν και ειδωλολατρικό χαρακτήρα, σαν να είναι μια φολκλορική εκδήλωση. Το πολύ - πολύ οι χριστιανοί μένουν στο να ζητήσουν από την Παναγία και να ελπίσουν να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους, να τους βοηθήσει στις ανάγκες τους, να θεραπεύσει όλα εκείνα που τους ενοχλούν, να τα τακτοποιήσει, ενώ δεν είναι αυτή η ουσία της εορτής.

Η Παναγία είναι η Μητέρα του Θεού, και όλα αυτά που λέγονται σημαίνουν ακριβώς αυτό που τονίζουμε αυτές τις μέρες, σημαίνουν σωτηρία, σημαίνουν τη σωτηρία μας. Απ' το ένα μέρος ο άνθρωπος τελείως ανόητα, ως άφρων, ελύπησε τον Θεό, δεν τον λογάριασε, δεν έμεινε στην αγάπη του Θεού. Έκανε το δικό του και παιδεύεται και άκρη δε βρίσκει και θα χαθεί. Απ' το άλλο μέρος ο Κύριος, ενώ τα ξέρει όλα και ξέρει πότε θα γίνει το καθένα αφήνει να καταλάβουμε ότι περίμενε, περίμενε να βρεθεί απ΄την ανθρώπινη πλευρά το πρόσωπο εκείνο το οποίο θα συντελούσε, ώστε η σωτηρία να είναι πλέον ασφαλής, κι όχι να τη χάσει και να τη χάνει όλο το ανθρώπινο γένος απ' το σφάλμα απλώς των πρωτοπλάστων.

Αυτό είναι το μεγάλο, το συνταρακτικό γεγονός ότι βρέθηκε απ' την πλευρά των ανθρώπων το πρόσωπο που έψαχνε ο Θεός να βρεί! Διότι ο άνθρωπος θα σωθεί, επομένως πρέπει να συνδράμει ο άνθρωπος, δεν γίνεται αλλιώς. Όπως συνέδραμε ο άνθρωπος κι έχασε τη σωτηρία του, έτσι πρέπει να συνδράμει, για να έρθει η σωτηρία κι είναι η Παναγία αυτή που συνέδραμε. Βρέθηκε όπως την ήθελε ο Θεός. Ο Θεός βέβαια την έπλασε κι αυτήν, αλλά - παρακαλώ να το προσέξουμε αυτό- ως ελεύθερο πλάσμα η Παναγία, φτιαγμένη απ' τον Θεό βέβαια, αλλά ως ελεύθερο όν, ανταποκρίθηκε. Ο Θεός την έκανε να μπορεί να είναι έτσι, να μπορεί να ανταποκριθεί, αλλά εξαρτιόνταν όμως κι απ΄αυτήν, αν θα ανταποκριθεί. Αυτή είναι η ανθρώπινη συμβολή, αυτό είναι το ανθρώπινο δόσιμο. Οι πρωτόπλαστοι ανταποκρίθηκαν στην εισήγηση του διαβόλου. Η Παναγία ανταποκρίθηκε στον Θεό, σ' αυτό για το οποίο την ήθελε ο Θεός.

Τι ωφελεί, δηλαδή, να θυμηθούμε την Παναγία, επειδή είναι η γιορτή της, να θυμηθούμε την Παναγία, όταν έχουμε ανάγκες, αλλά κατά κάποιο τρόπο απλώς να μας κάνει τα δικά μας αιτήματα, τις όποιες επιδιώξεις μας; Τι ωφελούν αυτά, αφού δεν μας κάνουν να ποθούμε αυτό το οποίο ζει η Παναγία, αυτό το οποίο απήλαυσε η Παναγία ευθύς εξαρχής, που αξιώθηκε να κυοφορήσει μέσα της, να έχει τον Θεό μέσα της και να αναθρέψει τον Θεό, τον Θεάνθρωπο Ιησού, και να' ναι τώρα στη δόξα του Θεού, στη βασιλεία του Θεού, να' ναι στον παράδεισο;

Έστω ζητούμε απ' την Παναγία. Αυτά όμως τα οποία ζητάμε, θα τα χρησιοποιήσουμε, για να χαρούμε όπως χαίρεται εκείνη όλα τα αγαθά και θα επιθυμήσουμε κι εμείς αυτά τα αγαθά, το όλο έργο δηλαδή που κάνει ο Κύριος, με το οποίο ακριβώς θέλει να σώσει το ανθρώπινο γένος κατά οριστικό και ασφαλή τρόπο, και που γι' αυτό ήρθε κι έγινε άνθρωπος;

Τι ωφελεί, ας πούμε, να θυμηθούμε την Παναγία, να γιορτάσουμε, να ζητήσουμε και να μας δώσει κάποια πράγματα, ό,τι θέλετε, αλλά που δεν είναι εκείνα τα οποία μας κάνουν να ποθούμε τον παράδεισο, τη βασιλεία του Θεού, να ποθούμε αυτή την ουράνια δόξα, αυτά ακριβώς για τα οποία έγινε άνθρωπος ο Κύριος και η Παναγία έδωσε την ανθρώπινη φύση στον Κύριο και συνέδραμε στο έργο αυτό; ... Τι μας ωφελεί;

Τι αλλόκοτοι που είμαστε, τι παράξενα πράγματα κάνουμε, τι παράξενο που έτσι πιστεύουμε, χριστιανοί ορθόδοξοι! Για σκεφθείτε αυτή την ώρα να ξεχαστούμε απ' όλα τ΄άλλα, και μαζί με την Παναγία να χαρούμε κι εμείς και να την θαυμάσουμε και να την δοξάσουμε, αλλά όχι με την έννοια απλώς να πάρουμε κάτι και να πάμε κατόπιν να ζήσουμε, ν' απολαύσουμε τα δικά μας πράγματα τα οποία μπροστά στο θαύμα της Παναγίας είναι ένα τίποτε! Αλλά με την ψυχή μας, με την καρδιά μας, με το όλο είναι μας ν' αγαπήσουμε την Παναγία, να την καλοτυχίζουμε, αν επιτρέπεται να πω, και να έχουμε μέσα μας πόθο πολύ, καθώς αυτό θέλει εκείνη και γι' αυτό έγινε Μητέρα του Θεού, για να σωθούμε δηλαδή και να βρεθούμε κι εμείς εκεί. Και στη συνέχεια φυσικά θα ζητήσουμε και τα άλλα.

Γι'αυτό είναι γιορτή, δεν είναι γιορτή για να περνάμε το καιρό μας. Μου κάνει εντύπωση, δηλαδή, που οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να δημιουργούν γιορτές. Γιορτές για ποιο πράγμα; Απλώς για να ευχαριστηθούμε, καθώς, ένεκα του παλαιού ανθρώπου, ποθούμε αυτά τα αμααρτωλά και τα γήινα και τα υλικά πράγματα; Να ποθήσουμε και να ζητήσουμε από την Παναγία τη σωτηρία μας. Όλα τ' άλλα θα μας τα δώσει μόνης της και χωρίς να τα ζητήσουμε.
Κι αν θέλετε να πω κάτι πολύ συγκεκριμένο. 'Οποια ψυχή από μας απόψε έτσι τα πιστέψει τα πράγματα, έτσι τα πάρει και πει στην Παναγία: "Παναγία μου, πιστεύω σ' αυτόν τον λόγο, ότι όλα τ' άλλα θα μου δοθούν, και εγώ ζητώ ακριβώς όλο το έργο του Υιού σου να γίνει μια πραγματικότητα μέσα στην ψυχή μου, να σωθεί η ψυχή μου, να ξυπνήσει η ψυχή μου, να ποθεί και ν' αγαπά τον Κύριο όπως τον αγαπάς κι εσύ, ναι, πιστεύω ότι όλα τ' άλλα θα τα δώσει η Παναγία. Και εάν, ας πούμε, συγκεκριμένα κάποιος έχει έναν πόνο, έχει μια σθεένια και πολύ θα' θελε να λυτρωθεί απ' αυτό, εάν τα πάρουμε έτσι που είπαμε τα πράγματα, δεν είναι τίποτε για την Παναγία να πάρει και τον πόνο, καθώς θα μας δώσει, θα μας ανοίξει τη βασιλεία του Θεού.

Αλλά κι αν δεν γίνει έτσι όταν εσύ τα πάρεις σωστά και έτσι στραφείς προς την Παναγία και αυτά είναι τα αιτήματά σου, πνευματικά αιτήματα, και ζητήσεις να σε κάνει η Παναγία ν' αγαπήσεις τον Χριστό, τον Υιό της όπως τον αγαπά κι εκείνη, τότε αυτό που υπάρχει ως ασθένεια, ως πόνος, θα' ναι σαν ανύπαρκτο, κι αν ακόμη δεν το πάρει - που θα το πάρει; αλλά κι αν ακόμη δεν το πάρει, θα' ναι σαν ανύπαρκτο. Και μάλλος θα το νιώσεις να δουλεύει υπέρ του έργου αυτού, δηλαδή υπέρ του να ταπεινωθείς, να μετανοήσεις, να βρεις τον Χριστό, να έχεις καημό, όπως όλοι οι άγιοι, όπως η Παναγία.

Έπεσες; Είσαι άνθρωπος όμως για τον οποίο έχει έτοιμη τη σωτηρία ο Κύριος και σου δίνει τη σωτηρία, αλλά και περιμένει τη μετάνοιά σου. Έπεσες; Άν ήσουν μια φορά μετανοημένος, δύο φορές να μετανοήσεις τώρα! Άν ήσουν μια φορά ταπεινός, δύο φορές να ταπεινωθείς τώρα! Άν ήσουν μια φορά ταπεινός, δύο φορές να ταπεινωθείς τώρα! Άν ήσουν μια φορά αγωνιζόμενος εναντίον των παθών σου, να είσαι δύο φορές τώρα, δέκα φορές!... Και θα δεις, θα εξαφανισθεί η πτώση, θα εξαφανισθούν όλα εκείνα τα οποία μας σπρώχνουν στην αμαρτία, και λέμε "πως θα σωθώ εγώ;" Τίποτε δεν μπορεί να μας εμποδίσει, τίποτε δεν μπορεί να μας αφαιρέσει τη σωτηρία.

"Μαρία δε την αγαθή μερίδα εξελέξατο ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ' αυτής". Τι έκανε η Μαρία; Έπεσε στα πόδια του Κυρίου και άκουγε τον λόγο του, μαθήτρια ήταν. Και καθώς μαθήτευσε - μαθήτευσε μέχρι τέλους, έγινε αγία και την έχει η Εκκλησία μας αγία. Είναι λοιπόν ανόητες οι διάφορες δικαιολογίες.

Λίγο λογικός να είσαι, λίγο έτσι να τιμήσεις το λογικό που σου έδωσε ο Θεό, θα πεις: " Αφού πιστεύω, αφού τον δέχομαι τον Θεό, δέχομαι τον Χριστό, δέχομαι όλες τις αλήθειες, δέχομαι την Εκκλησία, δέχομαι τα της Παναγίας, τα μυστήρια, την όλη διδασκαλία της Εκκλησίας, τα πάντα δέχομαι, από κει και πέρα..." Αλλά μη θέλεις αυτά να τα χρησιμοποιήσεις, για να κάνεις μια απλώς ανθρώπινη ζωή, να' χεις τούτο, να' χεις εκείνο, να' χεις το άλλο. Ακολούθα τον Θεό, ακολούθα όλους εκείνους που ακολούθησαν τον Θεό, και ν΄αγαπήσεις αυτήν ακριβώς τη ζωή που δίνει ο Θεός, ν' αγαπήσεις αυτά ακριβώς που δίνει ο Θεός, που είναι μέσα στον δρόμο της σωτηρίας, που σώζουν.

από το βιβλίο "ΣΥΝΑΞΕΙΣ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΓΟΥΣΤΟΥ" του π.Συμεών Κραγιόπουλου

"Raising Children in the Orthodox Faith"

First and foremost children are the greatest blessing in life for any married couple and indeed are a gift from God. So the greatest gift parents can pass onto their children is to lay the foundations for them to know and accept Jesus Christ as their Lord and Saviour. To do this, parents need to live and follow our faith, after all Orthodoxy is a way of life.
From the outset, there is prayer for the mother giving birth and for the new born child’s spiritual life and wellbeing. And it is good to get the child involved, by having an Orthodox environment at home with an icon in the child’s room, the icon of the Theotokos is always one loved by children, seeing the Mother holding her baby Jesus. Another icon could be the icon of the saint or event depicting the child’s intended name.
Forty days after birth, the parents then take their child to Church, where the Priest will bless the child with prayer and the child’s first entrance into the Church. Once the child is old enough (usually in the 1st year), the child is Baptised, which formally makes the child a member of Holy Orthodox Church. At the Baptism, the Priest will finish by anointing the child with the Sacrament of Chrismation, which is the Seal of the Holy Spirit. Chrismation gives the child certain unique gifts of the Holy Spirit, which the child will have forever.
To Baptise the child, parents need to select a Godparent. The Godparent plays an important role in the child’s life as well, being responsible for the spiritual upbringing of the child. Therefore it is important to choose a Godparent who is ‘close’ to the Church. Indeed to be a Godparent in the Orthodox Church, one needs to be a baptised Orthodox Christian in the first place.
From the moment a child breathes, the child is with its mother and from thereon in the child’s formative years, the parents are the teachers and ‘role models’. So it is important for all parents to live the faith in front of their children so that they can set the example for them to follow.
Parents should also begin teaching the faith to their children from an early age and a good way to start is with the Birth of the baby Jesus – the Christmas Story. And so from the very beginning, the child understands the ‘true meaning’ of Christmas and that Christmas is not just about getting toys. Then there is the Bible and there are good children’s versions of Bible. Children love the stories of some of the heroes, such as Samson, David and Goliath. These make great bedtime story books and by reading these stories to the children, they not only learn about Holy Scriptures, but they also learn to love books and reading.
Once children are about 5 years old, they can join a Sunday School at one of the Orthodox Churches, where they will learn about their faith and the Church with other little children.
Because our Greek Orthodox Church has a strong Greek cultural context, it is wise to expose our children to the culture and the language. In many of the Capital cities, there are Australian Greek Orthodox Schools where children can learn the normal educational curriculum and at the same time have lessons in Orthodoxy and the Greek language. Alternatively, the child can enrol in an afternoon Greek School. In both these scenarios, the child will get to meet other young Greek Orthodox children.
Finally, parents need to have faith and strong Christian practices themselves. Parents are obliged to always pray for their children and with their children. Parent must worship with their children both at home and by attending church services. Parents and their children will always benefit if they provide their children with regular opportunities to choose for themselves to exercise their love of God and fellow man, that is, to imitate Christ.

Mr. Angelo KarantonisGraduate of St. Andrew’s Theological College

The above article have been taken from the official website of Greek Orthodox Archdiocese of Australia.

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Η τιμή και η δόξα ανήκει στο στεφάνι του μάρτυρα. Γιατί ο δρόμος της Βασιλείας είναι η μαρτυρία στο Χριστό. Και αυτό σημαίνει σταύρωμα και πόνο. Ένας γάμος που δε σταυρώνει αδιάκοπα την εγωπάθεια του και την αυταρέσκειά του, που δεν αποθνήσκει εν εαυτώ ώστε να ατενίσει πέρα από τον εαυτό του δεν είναι χριστιανικός γάμος. Το πραγματικό αμάρτημα του γάμου σήμερα δεν είναι η μοιχεία ή βαναυσότητα του ενός ή του άλλου. Είναι πως κάνουμε είδωλο την οικογένεια και δε θέλουμε να καταλάβουμε πως ο γάμος πορεύεται προς τη βασιλεία του Θεού. Αυτό εκφράζεται με το αίσθημα πως κανένας θα έκανε το παν για την οικογένεια του, ακόμη και κλεψιά. Στη περίπτωση αυτή η οικογένεια έχει πάψει να είναι μια μυστηριακή είσοδος στη παρουσία Του. Αυτό που διαλύει τόσο εύκολα τη σύγχρονη οικογένεια και κάνει το διαζύγιο σχεδόν φυσική σκιά της οικογένειας, δεν είναι η έλλειψη σεβασμού για την οικογένεια, αλλά η ειδωλοποίηση της οικογένειας. Με άλλα λόγια η ταύτιση του γάμου με την ευτυχία και η άρνηση να αποδεχτούμε το Σταυρό μέσα στο γάμο. Στο χριστιανικό γάμο παντρεύονται τρείς, και η κοινή νομοτέλεια των δύο προς τον τρίτο, που είναι ο Θεός , βαστάει τους δύο σε μια ενεργητική ενότητα, και αναμεταξύ τους και με το Θεό. Ωστόσο η παρουσία του Θεού σημαίνει το τέλος του γάμου ως ενός πράγματος που είναι μονάχα φυσικό. Ο Σταυρός του Χριστού βάζει τέρμα στην αυτάρκεια της φύσης. Αλλά δια του Σταυρού χαρά (και όχι ευτυχία) εις τον κόσμον ελήλυθεν. Η παρουσία του Σταυρού λοιπόν, είναι η αληθινή χαρά του γάμου. Είναι η χαρούμενη βεβαιότητα πως το γαμήλιο όρκο, μέσα στην προοπτική της αιώνιας Βασιλείας, δεν τον παίρνει κανένας άχρι χωρισμού θανάτου, αλλά ωσότου ο θάνατος μας ενώσει ολότελα.

Alexander Schmemann :Για να ζήσει ο κόσμος

Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ ΣΤΕΛΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ......

Το λάθος μας πάντα είναι ότι δεν παίρνουμε στα σοβαρά αυτό που είναι η δεδομένη, η παρεχομένη σημερινή ημέρα της ζωής μας, το ότι ζούμε στο παρελθόν ή στο μέλλον και το ότι όλο και περιμένουμς κάποιαν ιδαίτερη μέρα, οπότε η ζωή μας θα ξεδιπλωθεί και θα αποκτήσει όλη την σημασία και σπουδαιότητά της και δεν προσέχουμε ότι η ζωή μας κυλάει και φεύγει σα νερό, που διαρρέει μέσα από τα δάκτυλα του χεριού, ή όπως τον πολύτιμο σπόρο, που διαπερνά και πέφτει από μη σφιχτοδεμένο σακκί.

Συνεχώς, την κάθε μέρα και την κάθε ώρα, ο Θεός μας στέλνει ανθρώπους είτε περιστάσεις είτε καθήκοντα, που πρέπει να χρησιμεύσουν σαν αφετηρία στην αναγέννησή μας, αλλά εμείς δεν του δίνουμε προσοχή, με αποτέλεσμα την κάθε ώρα να εναντιωνόμαστε στο θέλημα Του Θεού για μας. Και πράγματι, πως μπορεί ο Θεός να μας βοηθήσει; Μόνο στέλλοντάς μας στην καθημερινή μας ζωή συγκεκριμένους ανθρώπους και συγκεκριμένες συγκυρίες περιστάσεων. Αν δε την ώρα της ζωής μας την δεχόμαστε σαν την ώρα, όπου εκδηλώνεται του Θεού το θέλημα για μας και σαν την αποφασιστική, την σπουδαιότατη και μοναδική ώρα της ζωής μας, οποίες ως την ώρα εκείνη κρυμμένες πηγές χαράς, αγάπης και δύναμης θα ξεπηδούσαν και θα ανέβλυζαν από τα βάθη της ψυχής μας!

Να δεχόμαστε, λοιπόν, με σοβαρότητα κάθε άνθρωπο, που συναπαντούμε στον δρόμο της ζωής μας και να παίρνουμε στα σοβαρά κάθε ευκαρία και δυνατότητα να κάνουμε έργο καλό και νάστε βέβαιοι ότι μ' αυτό τον τρόπο κάνετε αυτό, που θέλει ο Θεός για σας στις συγκεκριμένες εκείνες περιστάσεις, την δεδομένη εκείνη ημέρα και ώρα.

Αν αγαπούσαμε τον Θεό περισσότερο, πόσο εύκολα θα Του εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας και τον κόσμο ολόκληρο με όλες τις αντινομίες του και τις ακατανόητες πλευρές του! Όλες οι δυσκολίες οφείλονται στο ότι οι άνθρωποι δεν αγαπούν ο ένας τον άλλον αρκετά. Εκεί όπου υπάρχει αγάπη δεν μπορούν να υπάρχουν δυσκολίες.

Πολλή από την σύγχυση, που υπάρχει ανάμεσα στους σύγχρονους Χριστιανούς, θα διαλύοταν, αν είμαστε πραγματικά Χριστιανοί με την κυριολεκτική, Ευαγγελική σημασία της λέξης, θα λυόταν, ανάμεσα σ' άλλα, και το θέμα της σημασίας του πόνου στη ζωή, του να υποφέρουμε "όπως ο Κύριος υποφέρει"... και άλλα πολλά. Λαμβάνοντας υπόψη την ακόρεστη και άπληστη προσκόλλησή μας στα αγαθά του κόσμου τούτου - όταν η ίδια η προσκόλληση στα αγαθά του κόσμου τούτου - όταν αυτή η ίδια η προσκόλληση γίνεται πρόξενος πολλού πόνου - για ποιο θρησκευτικό και πνευματικό νόημα της ζωής μας, περιλαμβανομένου και του δικού μας πόνου, μπορούμε να μιλούμε;

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ Πρεσβύτερου: Αλεξάνδρου Ελτσιανίνωφ

ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ ΚΑΙ ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ

Πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να καταλάβουν τη διαφορά ανάμεσα στη συγχώρηση και τη συμφιλίωση. Προσπαθούν ν' αποφύγουν την κατευθείαν σύγκρουση με αυτούς που θα τους προβάλουν αντίσταση στα όριά τους, γιατί τότε θ' αναγκαστούν να υποχωρήσουν, επειδή νομίζουν πως αν δεν το κάνουν αυτό, θα είναι σαν να μη τους συγχωρούν. Μερικοί μάλιστα φτάνουν στο σημείο να φοβούνται να συγχωρήσουν αυτούς που τους εκμεταλλεύονταν ή τους κακομεταχειρίζοταν, επειδή νομίζουν ότι η συγχώρεση σημαίνει να παραιτηθεί κανείς από τα όριά του και ν' αφήσει τους άλλους να τον χρησιμοποιούν ή να τον πληγώνουν ξανά.
Η Αγία Γραφή διδάσκει δύο βασικές αρχές:
1. Πρέπει πάντοντε να συγχωρούμε.
2. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι πάντοτε να συμφιλιωθούμε.

Η συγχώρηση είναι κάτι που πρέπει να γίνει μέσα στην καρδιά μας. Σημαίνει ότι ελευθερώνουμε κάποιον από την ενοχή και την ευθύνη που έχει απέναντί μας. Διαγράφουμε κκαι σβήνουμε ό,τι έγινε σε βάρος μας. ώστε αυτός να μη μας χρωστάει τίποτε πια. Δεν τον καταδικάζουμε και δεν τον κατηγορούμε πια για τίποτε. Είναι ελεύθερος και καθαρός. Για τη συγχώρεση ενεργεί μονάχα η μια πλευρά, η δική μας. Εκείνος που μας χρωστάει δεν χρειάζεται να μας ζητήσει συγνώμη. Η συγχώρηση είναι μια πράξη χάρης μεσα στην καρδιά μας.

Τώρα ερχόμαστε στη δεύτερη αρχή: Δεν είναι πάντα δυνατό ν' ακολουθήσει τη συγχώρηση μια συμφιλίωση. Ο Θεός συγχωρεί τον κόσμο, αλλά ο κόσμος, στο σύνολό του, δεν ειναι συμφιλιωμένος με το Θεό. Παρόλο που όλοι άνθρωποι μπορούν να λάβουν τη συγχώρησή Του, δεν έχουν όλοι μετανοήσει και δεν έχουν κάνει το βήμα της αποδοχής. Αν το έκαναν, τότε θα υπήρχε μια συνολική συμφιλίωση με το Θεό. Για τη συγχώρηση χρειάζεται ένα πρόσωπο. Για τη συμφιλίωση χρειάζονται δύο.

Ως προς τη συμφιλίωση, δεν ανοιγόμαστε άνευ όρων στον άλλο, μέχρι να δούμε αν αυτός πραγματικά ανταποκρίνεται στο μέρος της ευθύνης του. Πολλές φορές μας υποδεικνύει η Γραφή να διατηρούμε τα όριά μας απένταντι στον άλλο, μέχρι να παραδεχτεί την κατάστασή του και να παρουσιάσει "καρπούς μετανοίας" (Ματθαίος 3:8). Η πραγματική μετάνοια είναι κάτι περισσότερο από το να πει κανείς "λυπάμαι". Μετάνοια σημαίνει αλλάζω κατεύθυνση.

Ο καθένας μας πρέπει να συγχωρεί με όλη του την καρδιά, αλλά πρέπει να ελέγχουμε, αν το πρόσωπο που συγχωρέσαμε είναι άξιο και της εμπιστοσύνης μας, για να κανονίσουμε τη στάση μας στη συνέχεια. Χρειάζεται κάποιος χρόνος και κάποιες έμπρακτες αποδείξεις, για να βεβαιωθούμε αν έγινε μια πραγματική αλλαγή.

Ο Θεός είναι το υπόδειγμά μας. Δεν περίμενε να μετανοήσουν πρώτα οι άνθρωποι για να τους συγχωρήσει. Δια του Χριστού ολοκληρώθηκε και τελειοποιήθηκε το έργο της σωτηρίας και της απαλλαγής μας. Υπάρχει τέλεια συγχώρηση για κάθε άνθρωπο, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ο κάθε άνθρωπος έχει συμφιλιωθεί με το Θεό. Μόνο όποιος μετανιώνει για τις αμαρτίες του και στρέφεται προς Αυτόν, αποκτά μια ζωντανή σχέση μαζί Του και συμφιλιώνεται. Σ΄αυτόν ανοίγεται η καρδιά του Θεού. Γιατί για μια συμφιλίωση απαιτούνται δύο πρόσωπα.

Δεν είμαστε λοιπόν υποχρεωμένοι να συμφιλιωθούμε και να εμπιστευθούμε ξανά ορισμένους ανθρώπους, μόνο και μόνο επειδή τους έχουμε συγχωρέσει. Οφείλουμε πάντοτε να συγχωρούμε, αλλά η συμφιλίωση εξαρτάται κι απο το πως το άλλο πρόσωπο θα συμπεριφερθεί και απο το αν θα δώσει ικανοποιητικά δείγματα αλλαγής.

Απο το βιβλίο των Dr. Henry Cloud and Dr. John Townsend ΟΡΙΑ ΖΩΗΣ (Πρέπει να έχεις ενα εαυτό για να τον προσφέρεις).

ΓΙΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΓΗΣ

Πρώτα σηκωνόταν εκείνη, πρωί αξημέρωτα, άναβε φωτιά κι έφτιαχνε λίγο τσάι. Αργότερα, όταν δεν υπήρχε πια τσάι, πήγαινε και μάζευε από τα χωράφια φλυσκούνι. Όταν δεν της βρισκόταν και το φλυσκούνι, ζέσταινε σε με κούπα νερό, το γλύκαινε λίγο με μια πρεζόυλα ζάχαρη και το 'πινε. Ύστερα φόραγε ένα παλιό φουστάνι: από πανί χοντρό κι άγριο και πήγαινε να ετοιμάσει τα εργαλεία και το άλογο. Όταν ο Βαγγέλης έβγαινε στην αυλή, έβρισκε τη Σοφία έτοιμη να τον περιμένει, άλλοτε με μια τσάπα στον ώμο, άλλοτε με την αξίνα ή ανεβασμένη στο κάρο με τα ηνία στο χέρι.

Την πρώτη φορά που την βρήκε έτσι, της είπε πως ήτανε νροπή πράμα να τους δούνε οι χωριανοί, να πούνε πως ο Βαγγέλης παίρνει τη γυναίκα του στο χωράφι και τη βάζει να δουλεύει σαν σκλάβα. Η Σοφία ανασήκωσε τους ώμους, έδειξε τις χορταριασμένες αυλές, τα εγκαταλειμμένα σπίτια, τις θεόκλειστες πόρτες και τα παράθυρα που αργοσάπιζαν κι έγερναν πάνω στα στροφύλια τους σαν τσακισμένες φτερούγες: "Να ποια είναι η αληθινή ντροπή", αποκρίθηκε.

Μετά συνήθισε να την βλέπει πλάι του, έτσι, μέσα στο κάρο, στο δρόμο με τα εργαλεία στον ώμο, στο χωράφι, να χώνεται μέχρι το γόνατο στην οργωμένη γη, στην λάσπη σαν να πότιζαν, να δουλεύει: τον σβανά, το δρεπάνι, την αξίνα. Τίποτα δεν την συγκρατούσε, τίποτα δεν τη λύγιζε η βροχή, το λιοπύρι, το κρύο και το χαλάζι ερχόντουσαν και την έβρισκαν όρθια, έφευγαν, και πάλι: όρθια ήταν, βρεγμένη μέχρι το κόκαλο ή με τον ιδρώτα να τρέχει μπουργάνα. Στρεφόταν, κοίταζε τον Βαγγέλη που δούλευε πλάι της και του 'λεγε: "Μπρος, ακόμα λίγο και θα κάτσουμε να φάμε". Έβρισκαν ένα δέντρο ή προστατευόντουσαν από του κάρου τον όγκο, μοιραζόντουσαν μια πατάτα ή λίγες ελιές, έπιναν από το παγούρι τους μια γουλιά νεό και πάλι ξανάρχιζαν. Πολλές φορές, μέσα στην άγρια νύχτα, οι χωριάτες ξεδιάκριναν ένα φως να τρέμει και να προχωράει, να στέκεται για λίγο κι ύστερα πάλι να παίρνει φόρα, άκουγαν κι ένα αλογοκούδουνο που και που να ντιντινίζει: "Είναι ο Βαγγέλης με τη Σοφία", έλεγαν, "η μέρα δεν τους φτάνει, παλεύουν με τη γη και τη νύχτα".

Την δούλεαν τη λιγοστή της γη, πιο βαθιά, πιο λυσσασμένα, τα εργαλεία τους άναβαν, τ' άλογο κουραζόταν μα όχι εκείνοι. Έφτιαξαν μια καλύβα στην άκρη του χωραφιού, κι όσο δεν έβρεχε, όσο δε φυσούσε, έπεφταν και κοιμόντουσαν πάνω στο χώμα, κουκουλωνόντουσαν μ' ένα χράμι και μόλις το πρώτο φως της ημέρας της ημέρας γλίστραγε από της καλύβας τα καλάμια, έβρισκε της Σοφίας τα μαλλιά ανακατωμένα με του Βαγγέλη τα γένια - άγρια, γεμάτα χωμά, σα ντοροβάτες που' χαν σμίξει η μιά με την άλλη στην άκρη ενός έρημου δρόμου. Ύστερα, σαν έβγαινε ο ήλιος, ήτανε κιόλας όρθιοι, στη μέση του χωραφιού, στην αρχή τα πουλιά τους περνούσαν για δέντρα και δεν τους φοβόντουσαν, μα σαν τους έβλεπαν να σκύβουν, ν' αρπάζουν τ΄αξίνια και ν΄αρχίζουνε τη δουλειά, τρόμαζαν, έπαιρναν φτερό, πήγαιναν μακριά και τους κοίταζαν αποσβολωμένα.

Μια μέρα, εκεί που όργωναν, τ΄άλογο χτύπησε το ποδάρι του σε μια κρυφή πέτρα, πληγώθηκε άσχημα. Φώναξαν τον αλμπάνη να το κοιτάξει, και κείνος τους είπε ότι έπρεπε να περάσει μήνας κι ύστερα το ζωντανό να ξαναπιάσει μεροκάματο. Λυπήθηκαν τ΄άλογο, λυπήθηκαν τον κόπο τους, αλλά ακόμα πιο πολύ για το μισοσκαμμένο χωράφι και για τα δυο τσουβάλια σπόρο που ΄χαν αγορασμένο με χίλιες στερήσεις. Πήγαν να δανειστούν άλογο, μα κανείς δεν τους έδινε, λίγα τα ζωντανά που ΄χαν απομείνει στο χωριό, καιρός της σποράς, ο κάθε άνθρωπος κοίταζε τις δικές του ανάγκες κι όχι τις ξένες. Δοκίμασαν ύστερα να συνεχίσουν τ΄όργωμα με τ΄αξίνια, μα δε γινόταν, το σκάψιμο δεν ήταν βαθύ και η δουλειά δεν προχώραγε γρήγορα. Απελπίστηκαν, πήγαν και κάθισαν σε μιαν άκρη του χωραφιού με τη συφορά στην καρδιά τους, έτοιμοι να λυγίσουν, να τα παρατήσουν, να πάνε και να γυρέψουν δουλειά και φαϊ στους μεγαλοχτηματίες, στους πλούσιους.

Ένας χωριάτης που πέρναγε από κει, κάθισε και κουβέντιασε μαζί τους, τους παρηγόρησε:

- O Θεός, είπε. Θα σας λυπηθεί όπως λυπάται όλους τους ανθρώπους και θα σας βοηθήσει.

- Καλά θα ΄ταν να κατέβαινε και να ερχόταν να οργώσει, κορόιδεψε πικρά η Σοφία.

- Μην κολάζεσαι, κυρά, όλους τους βοηθάει ο Θεός, με τον τρόπο του.

Σε μια στιγμή, η Σοφία τον κοίταξε σα να ΄χε περάσει από το μυαλό της μια αλλόκοτη και σωτήρια σκέψη:

- Εσύ, ρώτησε, θέλεις να μας βοηθήσεις;

- Τί να σας κάμω εγώ ο έρημος; Είμαι φτωχός σαν κα σας, δεν έχω κι άλογο.

- Άλογο θα βρούμε, μη χολοσκάς, τα χέρια σου θέλουμε για ν΄αποτελειώσουμε τ΄όργωμα και να σπείρουμε. Και σου δίνω το λόγο μου, θα φας και συ από το ψωμί μας.

Δεν τον άφησε ν΄αποκριθεί. Τινάχτηκε πάνω κι έκανε νόημα του Βαγγέλη να την ακολουθήσει. Μπήκανε στο μισοργωμένο χωράφι, η Σοφία έβγαλε γρήγορα την λαιμαριά του αλόγου, ύστερα με το χράμι και με σανό προχειρόφτιαξε άλλη μία, την έδεσε καλά με σπάγκους και με σκοινιά, την πέρασε στο κορμί της και την δοκίμασε.

- Εμείς θα τραβήξουμε το ζευγάρι, είπε στον Βαγγέλη.

Οι δυο άντρες αποσβολώθηκαν, πάσχισαν να την μεταπείσουν, της είπαν πως θα της έπεφταν τα νεφρά, πως κινδύνευε να μείνει σακάτισσα, - δεν την ένοιαζε. Μόνο να τέλειωνε η δουλειά, να φυτευόταν το χωράφι, να μην πήγαινε χαμένος ο σπόρος, να ΄βγαινε και για κείνη τη χρονιά το ψωμί.

Είχε κιόλας ζωστεί την αυτοσχέδια λαιμαριά, την είχε δέσει με δυο τριχιές στο ζευγάρι και περίμενε τον Βαγγέλη. Εκείνος πέρασε του αλόγου τη λαιμαριά και τα χάμουρα στο δικό του κορμί και φώναξε του συγχωριανού που τους κοίταζε αποχαμένος να πιάσει τ΄αλέτρι και νάρχίσουν ζευγάρωμα.

Μερικοί από τους πιο παλιούς του χωριού θυμούνται καλά ακόμα και σήμερα την ιστορία του Βαγγέλη και της Σοφίας που ζεύτηκαν στην θέση του πληγωμένου αλόγου τους κι όργωσαν. Διηγούνται για τον ασταμάτητο μόχθο του πάφτωχου ζευγαριού, για την πείνα και την ανείπωτη στέρηση, για το κουρελιασμένο παλιοφούστανο της γυναίκας, για τα γυμνά της πόδια που τσαλαβουτούσαν στα νερά, χτυπούσαν στις πέτρες και μάτωναν. Και όλοι θυμούνται την καλαμένια καλύβα που ΄ταν στημένη σε μιαν άκρη του χωραφιού, για να μπορεί το αντρόγυνο να δουλέψει και τη νύχτα φέγγοντας μ΄ένα φανάρι.

"Βλέπαμε από μακριά ένα φως να προχωράει και να χάνεται μέσα στη νύχτα, νομίζαμε πως ήμασταν κοντά στη θάλασσα και κάποιος ψάρευε με πυροφάνι. Δεν ήταν όμως πυροφάνι, ήταν ο Βαγγέλης και η Σοφία που φώτιζαν τη γη και την έσκαβαν".

Όλοι τους συμπονούσαν για τα βάσανα που τους είχαν βρει, τους πήγαιναν να φάνε, ό,τι βρισκόταν:

"Λίγα πράματα, μια πατάτα, λίγες ελιές, ένα κομμάτι ψωμί, ό,τι περίσσευε. Τις περισσότερες φορές τ΄αρνιόντουσαν, έλεγαν πως δεν πεινούσαν. Ήταν περήφανοι άνθρωποι και δεν ήθελαν να τους ελεούμε".

Δεν ήταν μόνο από πόνεση και για έλεος. Τους έβλεπαν εκεί μέρα τη μέρα, νύχτα τη νύχτα, να παλεύουν μονάχοι, αβοήθητοι και να μην βαρυγκομούνε, να μη λυγίζουν, γιατί δεν ήθελαν να ταπεινωθούν, να προσπέσουν. Τους έβλεπαν οι συγχωριανοί και θυμόντουσαν καιρούς αλλοτινούς, ξεχασμένους, τους φάνταζαν σαν ξεπεσμένεες θεότητες της γης, του χωμάτου, και πάλευαν για να επιζήσουν σ΄΄εναν κόσμο όπου βασίλευαν άλλοι, καινούριοι θεοί, αλλά σ΄αυτούς δεν ήθελαν να πάνε και να τους απλώσουν το χέρι.

"Ύστερα τ΄άλογο τους πληγώθηκε, δε μπορούσε πια να δουλέψει. Άλλοι στη θέση τους θα ΄χαν απελπιστεί, θα τα ΄χαν παρατήσει. Εκείνοι όχι, άφησαν τ΄ άλογο να ξεκουραστεί και να γιάνει και ζεύτηκαν στη θέση του.... Δεν πιστεύαμε πως γίνεται να φορέσουν οι άνθρωποι λαιμαριές και χάμουρα, να τραβήξουν τ΄αλέτρι ".

Το ΄μαθαν σ΄όλο το χωριό, αλλά το πράμα διαδόθηκε ακόμα μακρύτερα. Όταν ο ήλιος έπεφτε, οι ξωμάχοι που ΄χαν τελειώσει το μεροκόπι πέρναγαν εξεπίτηδες από κείνο το μέρος για να δουν τον Βαγγέλη και τη Σοφία που όργωναν. Τους κοίταζαν, τους θαύμαζαν, έκαναν το σταυρό τους, μουσκεμένοι στον ιδρώτα, γεμάτοι χώμα, με σφιγμένα τα δόντια, έσκυβαν, τραβούσαν ο ένας πλάι στον άλλο. Το αλέτρι προχωρούσε αργά, δύσκολα, έβρισκε το υνί σε πέτρα και σταματούσε, μα ΄κείνοι τότε ζύγωναν ο ένας τον άλλο, πιανόντουσαν από τους ώμους, το κουράγιο κι η δύναμη τους μεγάλωναν και με μιαν απότομη κίνηση ξερίζωναν την πέτρα και συνέχιζαν.

"Χρειάστηκαν κάμποσες μέρες για να μπορέσουν ν΄ αποτελειώσουν, μα όταν όργωσαν και γύρισαν σπίτι τους, τα σκοινιά και οι λαιμαριές τους είχαν ανοίξει πληγές, τα ρούχα τους ήτανε γινομένα κουρέλια... Μια Κυριακή ήρθαν στην εκκλησία και λειτουργήθηκαν, ανησπάστηκαν τις εικόνες και κοινώνησαν, τους βλέπαμε που ΄κλαίγαν".

Πως να μην κλάψουν... Για μιαν ακόμα χρονιά θα' χαν ψωμί, για μιαν ακόμα χρονιά δε θα άπλωναν το χέρι, δεν θα περίμεναν κείνον τον κιτρινιάρη υπάλληλο που ερχόταν κείνον που και που από την Αθήνα και μοίραζε την ελεημοσύνη του κράτους στους φτωχούς και στους άνεργους. Η αρχή είχε γίνει: Αποκεί και πέρα θα μπορούσαν ν' αντέξουν σ' όλες τις πείνες και τις δίψες του κόσμου. Θά 'στρωναν κάθε βράδυ το φτωχικό τους τραπέζι, ξέροντας καλά ότι ακόμα και τ' αποτελευταίο ψιχούλο του ψωμιού θα 'ταν δεμένο με τον κόπο τους, με τον ιδρώτα τους, η κάθε μπουκιά θα τους θύμιζε το χωράφι που' χαν οργώσει μονάχοι τους, ζεμένοι οι ίδιοι στ' αλέτρι.

"Η ιστορία μια χαμένης γης"
του Άρη Φακινου

ΠΑΙXΝΙΔΙΣΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ

Η ΤΑΡΑΧΗ ΚΑΙ Ο ΘΟΡΥΒΟΣ

"Η ταραχή και ο θόρυβος δεν οφείλεται στην ξαφνική αλλαγή των καταστάσεων, αλλά σ΄εμάς και τις ιδέες μας. Όταν αυτές είναι ορθές, κι αν ακόμη ξεσηκώνονται απο παντού τρυκυμίες, θα ησυχάζουμε συνεχώς μέσα στη γαλήνη και την ηρεμία"

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

ΣΥΖΥΓΙΑ

".....Όσο κι αν φαίνεται εκπληκτικό, ένα απ΄τα πιο σημαντικά πράγματα, που μπορούν δυο σύζυγοι να κάνουν για να επικοινωνίσουν , είναι να ασκηθούν να κάνουν τα ασήμαντα της καθημερινής ζωής.

Είναι εξαίρετικής σημασίας σε ένα γάμο, για παράδειγμα, να μάθει ο ένας σύζυγος να χαιρετάει το σύντροφό του όταν μπαίνει σε ένα δωμάτιο. Είναι πολύ σημαντικό να προσέχει τα ρούχα του άλλου, την έκφραση και το βάδισμα, χωρίς να κάνει αναγκαστικά κάποιο σχόλιο γι΄αυτά, εκτός αν κάποια φιλοφρόνηση συνιστάται, αλλά μόνο για να τα σημειώνει συνειδητά στο μυαλό του. Όταν το κάνουμε αυτό, οι σύντροφοι μας αποκτούν "ύπαρξη" για μας. Δεν παίρνουμε απλώς σαν δεδομένη την παρουσία τους και δεν προσαρμοζόμαστε στη θανατηφόρα ρουτίνα έτσι που να μη κοιτάμε ο ένας τον άλλο. Είναι εκπληκτικό πόσοι σύζυγοι δεν κοιτάνε ο ένας τον άλλο, δεν παρατηρούν ποτέ οτι ο άλλος έχει ενα πληγωμένο δάκτυλο σαν παράδειγμα ή δεν βλεπουν ποτέ οτι ο άλλος φαίνεται κουρασμένος. Όταν δεν βλέπουμε ο ένας τον άλλο, δεν νιαζόμαστε κιόλας ο ένας για τον άλλο.

Κατα τον ίδιο τρόπο οι σύζυγοι χρειάζεται να εξασκηθούν στην τέχνη να αναγνωρίζουν την παρουσία και τις δραστηριότητες του άλλου. Ένα απλό ευχαριστώ, όταν η σύζυγος σερβίρει τον καφέ,τη διαβεβαιώνει οτι ο σύζυγός της την προσέχει και την εκτιμά. Ένα σχόλιο ευγνωμοσύνης: "τι καθαρό που φαίνεται το αυτοκίνητο" όταν ο σύζυγός έχει τελειώσει το πλύσιμό του, τον πληροφορεί οτι η σύζυγός του απασχολείται μ΄αυτόν και δίνει αξία στη συμβολή του. Το άνοιγμα της πόρτας για τον άλλο, το να τον βοηθήσεις με τα πακέτα που σηκώνει, να του κρατήσεις τα εργαλεία, να ζητήσεις συγνώμη για κάποια διακοπή, να τον ρωτάς συχνά πως αισθάνεται, αυτά όλα είναι αβροφροσύνη που μπορεί να δείχνουμε στους φίλους, αλλά που είναι απολύτως αναγκαία σ΄έναν καλό γάμο. Λένε στον άλλο:"Σε προσέχω, σε εκτιμώ, μου αρέσεις...." Πολλοί γάμοι που δεν τα έχουν αυτά, κατέληξαν στο διαζύγιο με αιτιολογικό: "Απάδουσα στην αξιοπρέπεια του ατόμου, μεταχείριση" γιατί η αβροφροσύνη δίνει σ΄αυτόν που την δέχεται, ακριβώς αυτό: αξιοπρέπεια και αξία. Καμιά ανθρώπινη σχέση δεν μπορεί να διαρκέσει, αν αυτοί που την απαρτήζουν δεν έχουν τέτοιες ιδιότητες και συνήθειες....."

Παπα Φιλόθεος Φάρος - Παπα Σταύρος Κοφινάς ΣΥΖΥΓΙΑ Εκδόσεις Ακρίτας

Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΜΑΣ ΧΡΟΝΩΝ

Παιδί σαν ήμουνα θυμάμαι, πως τρέχαμε μέσα στα χωράφια αψηφώντας τα αγκάθια και προσπαθούσαμε να αγγίξουμε έστω για λίγο το όμορφο αυτό πλάσμα του Θεού. Μας έκαναν εντύπωση τα μεγάλα όμορφα φτερά της.....!!!!! Καιρό την έψαχνα, ήθελα πολύ να την φωτογραφίσω και να μοιραστώ μαζί σας την ομορφιά της!

ΚΑΛΟΙ ΣΑΝ ΑΓΓΕΛΟΙ

Μπορεί να είμαστε καλοί σαν άγγελοι με εκείνους που μας φέρνονται μ΄εμπιστοσύνη και αγάπη. Αρκεί όμως να συναντήσουμε κακία, επίκριση και έχθρα, για να μετατραπεί η καλωσύνη μας στο αντίθετο συναίσθημα. Αυτό δείχνει την πλήρη αδυναμία μας μπροστά στο κακό και πρώτα απ΄όλα μπροστά στο κακό μέσα μας, που ξεσηκώνεται μέσα μας σαν δεχτούμε την ξένη κριτική. Οι μομφές και η επίκριση είναι πικρό φάρμακο για την ματαιοδοξία μας και για το αίσθημα της ικανοποίησης απο τον εαυτό μας!

Πρεσβύτερος: Αλέξανδρος Ελτσιανίνωφ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

".....Ο Θεός ουδέποτε μας εγκαταλείπει.
Ο Θεός ουδέποτε μας ξεχνάει.
Ο Θεός μας έχει γραμμένους επάνω στον ώμο του
και μπροστά στη καρδιά του
και μέσα στη παλάμη του και στο κάθε τι.
Ο Θεός εργάζεται αδιαλείπτως εως άρτι, στην ψυχή του καθενός.
Δεν υπάρχει χρόνος, και όταν ακόμη
κοιμώμαστε και εργαζόμαστε,
που δεν είναι σκυμμένος επάνω μας για να μας δώσει
αυτό που χρειαζόμαστε.
Μια στιγμή μόνο να ξεχνούσε να σκύψη πάνω μας
ευθύς αμέσως θα ερχόταν το τέλος της ζωής μας,
όπως χαρακτηριστικά λέγει ο προϊμιακός(103.29 ψαλμός).
Εάν χάνουμε τον Θεόν,
εάν τον λησμονούμε, εαν δεν έχουμε την αίσθηση της παρουσίας του,
είναι γιατι δεν ξέρουμε να τον κρατάμε,
είναι γιατί δεν έχουμε βρεί τρόπο ώστε τα μάτια μας να είναι αποκλειστικώς στραμμένα σε Αυτόν...."

ΛΟΓΟΙ ΑΣΚΗΤΙΚΟΙ ΑΡΧΙΜ. ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΥ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΟΥ ΕΚΔ ΙΝΔΙΚΤΟΣ

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

Εύχομαι στους αναγνώστες του παρόντος ιστολογίου καλό μήνα. Ο Αύγουστος είναι αφιερωμένος στη Παναγία μας, γι΄αυτό σε κάθε εκκλησία από την πρώτη τους μηνός μέχρι της 13 Αυγούστου τελείται παράκληση προς την Θεοτόκο προς ενίσχυση και παρηγοριά των πιστών. Προσευχή και παράκληση μου προς την Θεοτόκο να έχουμε μετάνοια στη ζωής μας. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη αρετή.