Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Σε πολλλούς επικρατεί η αντίληψις οτι η Ορθοδοξία είναι μια απο τις πολλές θρησκείες, που έχει σαν κύρια μέριμνά της την προετοιμασία των μελών της Εκκλησίας για την ζωή μετα θάνατον, να εξασφαλίση δηλαδή μια θέσι στον παράδεισο για κάθε ορθόδοξο χριστιανό. Έτσι θεωρείται ότι το Ορθόδοξο δόγμα προσφέρει μια επι πλέον εξασφάλιση, επειδή είναι ορθόδοξο, και οτι, αν κανείς δεν πιστεύει στο ορθόδοξο δόγμα, αυτό είναι ένας λόγος επι πλέον για να πάει στην κόλασι ο άνθρωπος αυτός εκτός δηλαδη απο το ότι ενδεχομένως θα τον στείλουν εκεί τα προσωπικά του αμαρτήματα.
Όσοι ορθόδοξοι χριστιανοί πιστεύουν οτι αυτό το πράγμα είναι ορθοδοξία, αυτοί έχουν συσχετίσει την ορθοδοξία με την μέλλουσα ζωή. Και αυτοί δέν κάνουν και πολλά πράγματα σ΄αυτή την ζωή, αλλά περιμένουν να πεθάνουν, για να πάνε στον παράδεισο επειδή όταν ζούσαν ήταν ορθόδοξοι χριστιανοί.
Μια άλλη μερίδα ορδόδοξων χριστιανών δραστηριοποιείται μέσα στο χώρο της εκκλησίας ενδιαφερομένη οχι για την άλλη ζωή, αλλά κυρίως γι αυτήν εδώ την ζωή. Δηλαδή για το πώς θα τους βοηθήση η ορθοδοξία να ζήσουν καλά σάυτήν την ζωή. Τέτοιοι ορθόδοξοι χριστιανοί προσεύχονται στο Θεό, βάζουν τους ιερείς να κάνουν προσευχές, κάνουν αγιασμούς, παρακλήσεις, ευχαίλαια κτλ, για να τους βοηθάη ο Θεός να περνάνε καλά σ΄αυτή τη ζωή, να μην αρρωσταίνουν, να αποκαθίστανται τα παιδιά τους, να εξασφαλίζουν στα κορίτσια τους μια καλή προίκα και έναν καλό γαμπρό.....οι δουλειές τους να πηγαίνουν καλά κτλ. Οπότε βλέπουμε οτι αυτοί οι χριστιανοί δεν διαφέρουν κατα πολύ απο τους πιστούς των άλλων θρησκειών, που κάνουν και εκείνοι τα ίδια περίπου πράγματα.
Δηλαδή έχουμε δυό κοινά σημεία με τα άλλα θρησκεύματα: Πρώτον, προπαρασκευάζει η ορθοδοξία τους πιστούς για την μετα θάνατον ζωή, ώστε να πάνε στον παράδεισο, όπως ο καθένας τον φαντάζεται, και δεύτερον, το να φροντίζει ώστε οι χριστιανοί να μην περνούν θλίψεις καταστροφές κτλ. σ΄αυτήν εδώ τη ζωή, δηλαδή ο Θεός να τακτοποιή όλα κατά τις ανάγκες ή τις επιθυμίες τους. Έτσι για τους δεύτερους, η θρησκεία παίζει μεγάλο ρόλο σ΄αυτή τη ζωή και μάλιστα την καθημερινή τους ζωή.
Κατα βάθος όμως, απ΄όλους τους παραπάνω χριστιανούς ποιός ενδειαφέρεται αν υπάρχει ή ή δεν υπάρχει Θεός; Ποιός τον αναζητά; Γι αυτούς δεν τίθεται θέμα αν υπάρχει Θεός ή όχι, εφ ΄΄οσον καλύτερα θα ήταν να υπήρχε Θεός για να μπορούμε να τον επικαλούμεθα και να του ζητούμε να ικανοποιή τις ανάγκες μας, ώστε να πηγαίνουν καλά οι δουλέιές μας και να έχουμε κάποια ευτυχία σ΄αυτή τη ζωή.
Έτσι βλέπουμε να υπάρχει μια ισχυρότατη τάσι εκ μέρους του ανθρώπου να θέλει να υπάρχει Θεός....διότι είναι μια ανάγκη για τον άνθρωπο να υπάρχει Θεός, για να του εξασφαλίζει τα όσα είπαμε.
Αν ο άνθρωπος δεν είχε την ανάγκη ενός Θεού και αν μπορούσε να εξασφαλίση αυτάρκεια των προς το ζήν σ΄αυτή τη ζωή με κάποιον άλλο τρόπο, τότε δεν ξέρει κανείς πόσοι άνθρωποι θα πίστευαν στον Θεό..........
Τώρα το ερώτημα που ακολουθεί είναι: Που σταματάει η δεισιδαιμονία και που αρχίζει η αληθινή πίστης;
Οι πατέρες είναι ξεκάθαροι στο ζήτημα αυτό. Η μή εμβάθυνσή μας στα μυστήρια της εκκλησίας, όπως εκκλησιασμός θεία κοινωνία εξομολόγηση αγιασμός άγιο ευχαίλαιο δεν ωφελεί τον πιστό.
Ο πιστός πρέει να επικεντρωθεί γύρω απο την κάθαρση και τον φωτισμό. Τότε μόνο τα πράγματα τίθενται πάνω σε ορθόδοξη βάση.
Η ορθόδοξη θεολογία δεν είναι υπερκοσμική ούτε μελλοντολογική ούτε εσχατολογική, αλλά καθαρά ενδοκοσμική Διότι το ενδειαφέρον της ορθοδοξίας είναι για τον άνθρωπο σ΄αυτόν τον κόσμο, σ΄αυτή τη ζωή, όχι μετά θάνατον. Μετα θάνατον δεν υπάρχει θεραπεία του νοός, οπότε σάυτή τη ζωή πρέπει να αρχίσει η θεραπεία, διότι "εν τω Άδη ούκ έστι μετάνοια"
Τώρα η κάθαρσις και ο φωτισμός για ποιόν λόγο χρειάζονται; Για να πάει ο άνθρωπος στον παράδεισο και να αποφύγει την κόλασι; Γι΄αυτό χρειάζονται; Σε τι συνίσταται η κάθαρσις και ο φωτισμός και για ποιόν λόγο επιδιώκονται απο τους ορθοδόξους; Για να το κατανοήσουμε χρειαζόμαστε το βασικό κλειδί: Όλοι οι άνθρωποι επάνω στη γη έχουν το ίδιο τέλος απο θρθόδοξη θεολογική άποψι. Είτε είναι κανείς ορθόδοξος είτε Βουδιστής είτε Ινδουϊστής είτε άθεος ο,τιδήποτε και αν είναι ο κάθε άνθρωπος πάνω στη γη, είναι προωρισμένος να δη την δόξα του Θεού. Θα δεί τη δόξα του Θεού κατα το κοινό τέλος της ανθρωπότητος κατα την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Όλοι θα δουν την δόξα του Θεού, αλλά με μια διαφορά: Οι μεν σεσωσμένοι θα δουν την δόξα του Θεού ως Φώς γλυκύτατον και ανέσπερον, οι δε κολασμένοι, θα δουν την ίδια δόξα του Θεού ως πύρ καταναλίσκον, σαν φωτιά που θα τους καίει. Το να δει κανείς τον Θεό, δηλαδή τη δόξα Του, το Φώς Του, αυτό είναι κάτι που θα γίνει είτε το θέλουμε είτε όχι. Η βίωσις όμως αυτού του Φωτός θα είναι διαφορετική στους μεν απο τους δε.
Οπότε έργο της εκκλησίας δεν είναι να μας βοηθήσουν να δούμε αυτήν τη δόξα, διότι αυτό θα γίνει οπωσδήποτε. Το έργο της εκκλησίας είναι εστιάζεται στο πώς θα δη ο κάθε άνθρωπος τον Θεόν. Όχι στο αν θα δει τον Θεόν. Δηλαδή το έργο της εκκλησίας είναι να κηρύττη στους ανθρώπους οτι υπάρχει Θεός αληθινός, ότι ο Θεός αποκαλύπτεται είτε ως Φως είτε ως πύρ καταναλίσκον, οτι όλοι οι άνθρωποι κατα την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού θα δούμε τον Θεόν, και να προετοιμάζει τα μέλη της ώστε να δούν τον Θεόν όχι σαν φωτιά, αλλά σαν Φως.
Αυτή η προτοιμασία των μελών της Εκκλησίας, καθώς και όλων των ανθρώπων, που θέλουν να δούν τον Θεόν, ως Φώς, είναι στην ουσία της μια θεραπευτική αγωγή η οποία πρέπει να αρχίσει και να τελειώσει σ΄αυήν τη ζωή. Πρέπει σ΄αυτή τη ζωή να γίνει θεραπεία και να περατωθεί. Διότι μετά θάντον ούκ έστι μετάνοια. Αυτή η θεραπευτική αγωγή είναι η ουσία και το κύριο περιεχόμενο της ορθοδόξου παραδόσεως ως και η κύρια μέριμνα της ορθοδόξου εκκλησίας. Συνίστατε δε απο τα ακόλουθα τρία στάδια. Την κάθαρση απο τα πάθη, τον φωτισμό απο την χάρη του Αγίου Πνεύματος, και τη ν Θέωση πάλι απο την Χάρι του Αγίου Πνεύματος. Αν δεν φθάσει κανείς τουλάχιστον σε κατάσταση φωτισμού σ΄αυτή τη ζωή, δεν μπορεί να δεί τον Θεόν σαν Φώς ούτε σ΄αυτή τη ζωή ούτε στην άλλη ζωή.
Έτσι είναι φανερό οτι οι Πατέρες της Εκκλησίας ενδιαφέρονται για τον άνθρωπο ΄ποως είναι σήμερα, αυτήν την στιγμή. Και εκείνος, που χρειάζεται θεραπεία, είναι ο κάθε άνθρωπος, ο οποίος έχει και την ευθύνη ενώπιων του Θεού να αρχίσει αυτό το έργο σήμερα, σ΄αυτήν την ζωή, διότι, σ΄αυτήν την ζωή μπορεί. Όχι μετά θάνατον. Και αυτός ο ίδιος ο άνθρωπος είναι εκείνος που θα αποφασίση για το αν θα ακολουθήση αυτόν τον δρόμο της θεραπείας ή όχι.............. .

πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης
(Σημειώσεις απο το α΄εξάμηνο του ακαδημαϊκού έτους 1983-1984 στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης)

ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΑΓΙΩΝ, ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Με τον όρο αυτό εννοούμε την ιδιαίτερη αναγνώριση που αποδίδει το πλήρωμα της Εκκλησίας σ΄ορισμένα μέλη της, τα οποία ξεχώρισαν για την θεοφιλή ενάρετη ζωή τους και την αφοσίωσή τους στο Θεό. Η εκκλησία προβάλλει τα μέλη της αυτά στους πιστούς και τους προτρέπει να τα μιμηθούν.

Απο το β΄αιώνα άρχισε να απονέμεται ειδικά ο χαρακτηρισμός του αγίου σε Μάρτυρες και ομολογητές, ενω μέχρι τότε άγιοι ονομάζονταν απο την Κ. Διαθήκη όλοι οι Χριστιανοί.

Στην ορθόδοξη, όπως και στην πρώτη Εκκλησία το μόνο κριτήριο για την αναγνώριση ενός αποθανόντος μέλους της, ως αγίου, είναι η φήμη του, "vox populi", με τις προϋποθέσεις ότι είχε ορθόδοξο φρόνημα, μαρτυρικό ή άγιο βίο και είχαι κάμει θαύματα. Οι προϋποθέσεις αυτές κατά την παράδοση της Εκκλησίας θεωρούνται σήμερα απαραίτητες. Στην πρωτοχρονιάτικη όμως περίοδο ήταν μάλλον ενδεικτικές και δεν ίσχυαν πάντοτε για την αναγνώριση των αγίων. Στην αρχαία Εκκλησία υπάρχουν πολλοί που μαρτύρησαν για την χριστιανική πίστη και αναγνωρίστηκαν απο τη συνείδηση της Εκκλησίας ως μάρτυρες χωρίς προηγουμένως να έχουν βαπτιστεί. Στην περίπτωση αυτή η Εκκλησία αναγνώρισε το μαρτυρικό τους τέλος ως "βάπτισμα αίματος", που αντικαθιστούσε το ιερό βάπτισμα. Πολλοί απο τους Μάρτυρες αυτούς, όπως επίσης και οι Νεομάρτυρες, δεν είχαν το χρόνο για να επιδείξουν ευσεβή και ενάρετη ζωή ή ακόμη και στα θαύματα. Ειδικότερα τα θαύματα δεν θεωρήθηκαν ως απαραίτητα κριτήρια για την αναγνώριση αγίου, δεδομένου μάλιστα ότι οι διασημότεροι Πατέρες της Εκκλησίας δέν θαυματούργησαν κατά την διάρκεια της ζωής τους ή μετά την κοίμησή τους. Θεωρήθηκε επίσης και ως κριτήριο αγιότητας, ιδίως απο τη ρώσικη Εκκλησία το αδιάφθορο και άλυτο του σώματος ή η ευωδία που αναπέμπεται από αυτό. Αλλά και το κριτήριο αυτό δεν έγινε ποτέ γενικά παραδεκτό.

Μετά την αναγνώριση του αγίου από την κοινή συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας, η εκκλησιαστική αρχή καταγράφει στα δίπτυχα τον άγιο, για να μνημονεύεται στη Θεία Λειτουργία και καθορίζει την ετήσια εορτή της μνήμης του, που είναι συνήθως η ημέρα του θανάτου του. Επίσης εκτίθενται η εικόνα και τα λείψανα του σε δημόσια προσκύνηση, ανεγείρονται ναοί προς τιμή του και συντάσσεται η ασματική Ακολουθία του.

ΑΓΙΟΛΟΓΙΑ Δημήτριου Τσάμη

ΑΝ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΡΕΣΤΟΙ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ......

Άν εμείς είμαστε αρεστοί στο Χριστό μη μας μέλλει κι αν ο κόσμος μας έχει αναξίους της εύνοιάς του και της εκτιμήσεώς του. Είναι όμως σχεδόν σίγουρο πως αν αρέσουμε αλήθινά στο Χριστό, δεν θα υπάρξει σοβαρός άνθρωπος που δεν θα εκτιμήσει την στάση μας αυτή.
Δεν είναι βεβαίως τόσο εύκολο να φτάση κανείς σε αυτή την ελευθερία. Χρειάζεται υπεύθυνος αγώνας, θερμή προσευχή, τακτική μυστηριακή ζωή και ανάλογη πνευματική συναναστροφή. Θα συμφωνήσετε πιστεύω πως εύκολα επηρεαζόμαστε απο το κλίμα των συντυχιών μας. Είναι φυσικό σ΄ένα κόσμο ψεύδους κι απάτης να επηρεάζεται κανείς. Είναι χρήσιμο ν΄αποκτήσουμε ωφέλιμες φιλίες, που θα μας συνδράμουν τις ώρες της αγωνίας, της λύπης και τις θλίψεως. Όμως η καλύτερη παρέα, είναι η φιλία με τον Χριστό και μάλιστα την ώρα της προσευχής. Ένας φίλος που ποτέ δεν προδίδει και πάντα τον προδίδουν.

Αθωνικά Άνθη 3 μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

ΣΕ ΟΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΑ ΝΑ ΛΕΜΕ ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ!!!

.....Και στα ευχάριστα και στα δυσάρεστα ας λέμε δόξα σοι ο Θεός......

Η ευλογία αυτής της μνήμης χριστοποιεί τον άνθρωπο. Ενεργεί κατα τρόπο θαυμαστό, και τον κάνει να βλέπει, ν΄αγγίζει, να εννοεί και να ερμηνεύει τον κόσμο διαφορετικά. Ο χριστιανός διέρχεται τον παρόντα κόσμο με σεβασμό, υπομονή, και αγάπη και οχι κατακτητικά, καταδυναστευτικά και φιλάργυρα. Το να πλησιάζεις το περιβάλλον σου έτσι, σου δίνει μια τεράστια ελευθερία και μαι άνεση κερδοφόρα. Η ψυχική άνεση δεν είναι συνδυασμένη με την υλική ευμάρεια. Συχνά συναντιώνται άνθρωποι"που τα έχουν όλα" και τους λείπει η ηρεμία του γλυκού ύπνου, η αφοβία του πιστού και η άπλα της απλότητος. Δίνοντας την πρώτη σκέψη του ο πιστός στον Χριστό, την ελπίδα του και τα "προγράμματα" του, μη ενδειαφερόμενος τόσο για το "τι θα πει ο κόσμος" θα κερδίσει τη γαλήνη που χαρίζει ο Χριστός στους γνήσιους φίλους Του. Ασχολούμενοι περισσότερο με τον εαυτό μας και λιγότερο με τους άλλους, θα απαλλαγούμε εύκολα απο πολλές μέριμνες. Αυτό βεβαίως δεν σημαινει πως δεν θα είμαστε προσεκτικοί με τους άλλους, πως δεν πρέπει ν΄αγνοούμε αν τους σκανδαλίζουμε με τις πράξεις μας, και πως το ενδειαφέρον μας και η αγάπη μας υπάρχει αμείωτο αλλά δεν καταντά αγχώδες. Η αγάπη μας δεν θα εξαρτάται απο την αγάπη τους. Δεν θα πρέπει να υπάρχει δεδομένη η αγάπη των άλλων προς εμάς, για να φανερώσουμε τη δική μας. Καλούμεθα να επανστατήσουμε για μια πνευματική ανεξαρτησία, που θα είναι υποταγμένη στην ορθόδοξη παράδοση και δεν θα έχει φυσικά καμμιά σχέση με κανενός είδους απομόνωση. Ίσως έτσι να μην είμαστε αρεστοί στους πολλούς, αλλά αυτό δεν είναι το ζητούμενο. Αν θέλουμε όλους να μας επαινούν, σημαίνει οτι δεν θέλουμε τον έπαινο του Χριστού. Για να έχουμε όλο τον κόσμο δικό μας πρέπει να γίνουμε σοφιστές, διπλωμάτες, κόλακες, και πολιτικοί, συμβιβαζόμενοι, υποχωρούντες και φερόμενοι δουλοπρεπώς δηλαδή αναξιοπρεπώς, κάτι που δεν επιτρέπει η χριστιανική μας ταυτότητα. Τούτο μη νομισθει υπερήφανη στάση, γιατι ο Χριστός στο Πραιτώριο, όταν τον ράπισε ο δούλος ζήτησε τον λόγο, ενώ αλλού λέγει να στρέφουμε και την άλλη μας πλευρά όταν μας δέρνουν. Επίσης στον Γολγοθά διαμοιράσθηκαν τα ιμάτια του, όχι για να τα λάβουν φυσικά φυλακτά οι σταυρωτές του Εβραίοι ή μόνο για να εκπληρωθούν οι προφητείες, αλλά για να μας υποδείξει στάση και τρόπο βίου. Ένα χιτώνα είχε ο Χριστός, αλλά ήταν αξίας, υφαντός, άραφος απο άνωθεν εως κάτω πολύτιμος. Ο μονοχίτων Χριστός μας διδάσκει την ακτημοσύνη και την απλότητα, τη σοβαρότητα και την αξιοπρέπεια. Ένας μοναχός φορούσε ένα ράσο γεμάτο τρύπες κι ένας διακριτικός ασκητής που τον είδε του είπε: Μέσα απο τις τρύπες του ράσου βλέπω την πολλή υπερηφάνειά σου. Έχει σημασία μεγάλη ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε. Ο πνευματικός άνθρωπος δε φαίνεται στις "καλές ώρες" του τακτικού εκκλησιασμού του και της υποχρεωτικής φιλανθρωπίας του, αλλά όλο το εικοσιτετράωρο. Η πνευματικότητά μας κρίνεται ανα πάσαν στιγμή. Η πνευματικότητά μας κτίνεται ανα πάσαν στιγμή. Καθρέφτης μας ο Χριστός, ο λόγος Του. Μίμηση Χριστού σημαίνει βαθειά εντρύφηση στο ευαγγέλιο Του, να συνθαφτούμε και να συναναστηθούμε μαζί Του, κοσμημένοι με τις ευαγγελικές αρετές. Μη συγχέουμε την ταπείνωση με την κακομοιριά.......

ΑΘΩΝΙΚΑ ΑΝΘΗ 3 ΜΟΝΑΧΟΥ ΜΩΥΣΕΩΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ