Εκείνο το φθινόπωρο, ένας γείτονας αγόρασε καινούριο αυτοκίνητο, ένα πιο φανταχτερό μοντέλο, σε χαμηλότερη τιμή. Όταν ο μπαμπάς έμαθε τα νέα, το έφερε βαρέως. "Ίσως έπρεπε να πάρω κι εγώ αυτό το μοντέλο" είπε. "Άν είχα περιμένη λίγους μήνες, θα είχα κάνει καλύτερη αγορά.
Η μαμά προσπάθησε να τον καθησυχάσει. "Δεν πειράζει" είπε. "Το αυτοκίνητό μας είναι τέλειο για μας"
Ο μπαμπάς θεώρησε οτι η γυναίκα του δεν καταλάβαινε,και δεν παρηγορήθηκε καθόλου. Τα παιδιά δεν ήξεραν ποιό ακριβώς ήταν ξαφνικά το πρόβλημα με το καταπληκτικό τους αυτοκίνητο, αλλά αντιλήφθηκαν σαφώς μια αλλαγή στη στάση του πατέρα τους απέναντί του. Τον έβλεπαν να κοιτά με φθόνο το αυτοκίνητο του γείτονα, όποτε περνούσε απ΄το δρομάκι τους. Ήξεραν οτι ζήλευε, παρ ΄ολο που δεν καταλάβαιναν γιατί. Δυστηχώς, η απώλεια του ενθουσιασμού του στάθηκε μεταδοτική. Τα κορίτσια έπαψαν να νιώθουν το αυτοκίνητο σαν κάτι το ξεχωριστό. Άρχισαν να τρώνε στο πίσω κάθισμα, σκορπώντας ψύχουλα στο δάπεδο. Μετά απο λίγο, έπαψε και να δείχνει ξεχωριστό.
Η στάση του μπαμπά επηρέασε την αίσθηση ευημερίας όχι μόνο του ιδίου αλλά και της οικογένειάς του. Με τη ζήλεια του, πέρασε στις κόρες του το μήνυμα οτι η αίσθηση προσωπικής αξίας του ανθρώπου εξαρτάται απο την ιδιοκτησία και τα υλικά αγαθά.
Δεν θέλουμε να περάσουμε τέτοια μηνύματα στα παιδιά μας!
Dr Dorothy Law & Rachel Harris
